சுவாமி

அதிகாரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும் ஒருவனால், தன் இதயத்திற்கு நெருக்கமானவர்களிடம் ஒரு சாதாரண மனிதனாகப் பேச முடியுமா? இந்த வினாவிற்கு விடையளிக்கும் வரலாற்றுப் புதினம் தான் ரஞ்சித் தேசாய் எழுதிய “Swami”.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் மராட்டியப் பேரரசின் மையப்பகுதி. அந்த அறையில் விளக்குகள் மங்கலாக எரிகின்றன; சந்தனத்தின் மணம் காற்றில் மெல்லக் கலந்திருக்கிறது. இளம் பேஷ்வா மாதவராவ், வரைபடங்களையும் போர்ச் செய்திகளையும் தாண்டி, தன் மனைவி ரமாபாயின் விழிகளில் ஒரு அமைதியைத் தேடுகிறார். [short pause] ரஞ்சித் தேசாயின் எழுத்தில், அதிகாரத்தின் சுமை ஒரு மனிதனை எப்படிக் கரைக்கிறது என்பதை நாம் உணர முடியும்.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. மாதவராவ் தன் மரணத்தை உணர்ந்த தருணம். அவர் கூறுகிறார், “என்னால் மராட்டிய சாம்ராஜ்யத்தை வெல்ல முடிந்தது, ஆனால் காலம் எனும் பெரும் எதிரியை வெல்ல முடியவில்லை.” [medium pause] இது வெறும் வரலாற்றுப் பதிவு அல்ல; இது கடமைக்கும், தனிப்பட்ட ஆசைக்கும் இடையில் ஊசலாடும் ஒரு ஆன்மாவின் அழுகுரல்.

ரஞ்சித் தேசாயின் எழுத்தாற்றல் வியக்கத்தக்கது. அவர் வரலாற்றைப் படிப்பதில்லை, வரலாற்றை ஒரு ஓவியமாக நம் கண்முன்னே வரைகிறார். “முடி சூடிய தலைக்குத்தான் முட்கள் நிறைந்த கிரீடம் தெரியும்” என்பது போன்ற வரிகள், இந்த நாவலின் ஆழத்தை உணர்த்துகின்றன. இந்த புத்தகம் நமக்குச் சொல்லும் உண்மை இதுதான்: பதவி என்பது ஒரு ஆபரணம் அல்ல, அது ஒரு நீண்ட காலத் தியாகம். ஒரு மனிதன் தன் தேசத்திற்காகத் தன் வாழ்வையே அர்ப்பணிக்கும்போது, அவன் வரலாறாக மாறுகிறான். [sigh]

ஆனால், அந்த தியாகத்தின் விலை என்ன? மாதவராவ் தன் கடைசி மூச்சில் எதை நினைத்து ஏங்குகிறார்? ரமாபாயின் அன்பு அவருக்குக் கிடைத்ததா, அல்லது அதிகாரத்தின் நிழலில் அதுவும் கருகிப் போனதா?

இந்த கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடி, அந்த காலத்தின் சலசலப்புக்கும், மராட்டிய மண்ணின் வீரத்திற்கும் உங்களை அழைத்துச் செல்கிறது “Swami”. வரலாற்றின் பக்கங்களில் மறைந்திருக்கும் ஒரு மாவீரனின் கண்ணீர் துளியைக் காண, இந்த சாரை முழுமையாகக் கேளுங்கள். வாழ்வின் அர்த்தத்தையும், அதிகாரத்தின் எல்லையையும் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான்—இந்த நாவலை வாசிக்கத் தொடங்குங்கள்.