ಅಗುನೇರ್ ಪರಶಮಣಿ

ಈ ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ, ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಹುಮಾಯೂನ್ ಅಹ್ಮದ್ ಅವರ “Aguner Parashmani” ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಸುಡುವ ಅನುಭವ.

ಢಾಕಾದ ಆ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆ ಕವಿದಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಕರ್ಫ್ಯೂನ ಭೀಕರ ಮೌನ, ಒಳಗೆ ಭಯದ ತೇವ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟ ಮರದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕಚ್ಚಾ ಭೀತಿಯ ವಾಸನೆ ಬೆರೆತಿದೆ. ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕ ಬದಿವುಲ್ ಆಲಂ ಅವರು ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು, ಹೊರಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಮಿಲಿಟರಿ ಟ್ರಕ್‌ಗಳ ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಗಳಾದ ರೂಪಾ, ಗಾಯಗೊಂಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ಖೋಕನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಆತಂಕದಿಂದ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾರೆ. ಗಾಯಗೊಂಡ ಖೋಕ ಮಂಕಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ದಣಿವು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ ಅಚಲ ದೃಢತೆ. ರೂಪಾ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನೀವು ಇಷ್ಟೊಂದು ನೋವಿನಲ್ಲೂ ಹೇಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ?” ಅದಕ್ಕೆ ಖೋಕ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ಮೃತ್ಯು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಭಯ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ, ರೂಪಾ. ಆಗ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಕರ್ತವ್ಯವಷ್ಟೇ.”

[medium pause]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯು ಅಸಾಧಾರಣವಾದುದು ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ನೋಡುತ್ತದೆ. ಹುಮಾಯೂನ್ ಅಹ್ಮದ್ ಅವರ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸರಳತೆಯಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಬೆಂಕಿಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾದ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಆ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಬಂಗಾರವಾಗಬೇಕಷ್ಟೇ.”

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ನಿಜವಾದ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ, ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು. [short pause] ಇದು ಅಧಿಕಾರ, ದಮನ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟದ ಕಥೆ. ಲೇಖಕರು ಪಾತ್ರಗಳ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. [sigh]