മൈലാ ആഞ്ചൽ

മേരിഗഞ്ചിലെ ആ മണ്ണിലേക്ക് മഴ പെയ്യുന്നു. കളിമണ്ണും ചാണകവും കലർന്ന മണമുള്ള കാറ്റ് ഗ്രാമവീഥികളിലൂടെ അലയടിക്കുന്നു. മഞ്ഞനിറമുള്ള വിളക്കുകൾക്ക് താഴെ, ജാതിയുടെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടയുന്ന ഒരു ജനതയെ ഡോക്ടർ പ്രശാന്ത് കുമാർ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. ഇതൊരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖമാണ്. ഈ നോവലാണ് ഫണീശ്വർ നാഥ് രേണുവിന്റെ ‘Maila Anchal’.

[short pause]

താൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തെ ഗ്രാമത്തിന്റെ പഴഞ്ചൻ ചിന്തകൾ എങ്ങനെയാണ് അവിശ്വാസത്തോടെ നേരിടുന്നതെന്ന് പ്രശാന്ത് ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. ‘എന്റെ മരുന്ന് അറിവിനേക്കാൾ വലിയൊരു മന്ത്രം ഈ ജനതയുടെ വിശ്വാസത്തിലുണ്ടോ?’ എന്ന വലിയൊരു ആശങ്ക അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പുകയുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർമ വരുന്നുണ്ട്. രോഗം കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ ഒരു ഗ്രാമീണന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഡോക്ടർ പ്രശാന്ത് കടന്നുചെല്ലുമ്പോൾ, അവിടെ ഉയരുന്നത് മരുന്നിന്റെ ഗന്ധമല്ല, മറിച്ച് അന്ധവിശ്വാസത്തിന്റെ ആർത്തലപ്പാണ്.
“ഡോക്ടറേ, ഈ അസുഖം മരുന്ന് കൊണ്ട് മാറുന്നതല്ല, ഇത് ദൈവത്തിന്റെ കോപമാണ്!” എന്ന് ഒരു മുതിർന്ന ഗ്രാമീണൻ അലറുന്നു.
പ്രശാന്ത് ശാന്തനായി മറുപടി നൽകുന്നു, “ദൈവത്തിന് കോപമുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഈ പനി മാറ്റാൻ മരുന്ന് അത്യാവശ്യമാണ്.”

‘Maila Anchal’ വെറുമൊരു കഥയല്ല. ജാതിരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും അധികാരമോഹത്തിന്റെയും ചതുപ്പിൽ പൂണ്ടുപോയ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നേർചിത്രമാണിത്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വോട്ടെടുപ്പും വികസനവും എങ്ങനെയാണ് വെറും വാക്കുകളായി മാറുന്നതെന്ന് രേണു ഇവിടെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

രേണുവിന്റെ ഭാഷാശൈലി അതീവ ഹൃദ്യമാണ്. മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള വാചകങ്ങൾ. [sigh] “ഗ്രാമത്തിന്റെ അഞ്ചലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച അഴുക്കുകൾ കഴുകിക്കളയാൻ കാലത്തിന് ഇനിയും എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിക്കണം?” എന്ന വരികൾ വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറയ്ക്കുന്നു.