ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು

ಬೆಳ್ಳಿ, ಮಲೆನಾಡಿನ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಅರಳಿದ ಒಂದು ಮುಗ್ಧ ಹೂವು. ಆದರೆ ಅವಳ ಸುತ್ತಲೂ ಹರಡಿರುವ ಜಾತಿ ಪದ್ಧತಿಯ ಕಠಿಣ ಗೋಡೆಗಳು ಆ ಹೂವನ್ನು ಮುದುಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ರಾಮನ ಮೇಲಿನ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಕಾಡಿನ ಮಳೆಹನಿಗಳಷ್ಟೇ ಶುದ್ಧವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅಪರಾಧವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ. [short pause]

ಕೆ. ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ‘Malegalalli Madumagalu’ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಸ್ಸಂಜೆ; ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತಾಗ ಕಾಡಿನಿಂದ ಬೀಸುವ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಳಗೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ದರ್ಪ, ಹೊರಗೆ ಹೂಳಿಯ ಮೌನವಾದ ಆಕ್ರಂದನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಪ್ಪಣ್ಣನ ಅಹಂಕಾರದ ಎದುರು ಹೂಳಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟದ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದೆ.

ಅಪ್ಪಣ್ಣ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಈ ಮನೆಯ ಮರ್ಯಾದೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ, ನಿನ್ನದಲ್ಲ!”
ಅದಕ್ಕೆ ಹೂಳಿ ಅಳುಕುತ್ತಲೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ: “ಮರ್ಯಾದೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಬಹುಬೇಗ ಕುಸಿಯುತ್ತವೆ ಅಪ್ಪಣ್ಣ.”

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಅಂತರಾಳದ ತುಮುಲಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುವ ರೀತಿ. ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆ, ಭಯ, ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಯುದ್ಧಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಜೀವನದ ಸತ್ಯಗಳು. [medium pause] ಕಾರಂತರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೊಬಗು ಎಂದರೆ, ಅವರು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಪಾತ್ರದಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. “ಮಳೆಯ ಸಿಂಚನದಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಕಾಡು, ಮಾನವನ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು” ಎಂಬ ಸಾಲು ಅವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕೈಗನ್ನಡಿ.

[sigh] ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ನಡುವೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಘನತೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ದುರ್ಬಲ ಎಂಬುದು ಈ ಕೃತಿಯ ಕೇಂದ್ರ ವಾದ. ಇದು ಬರಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಒಂದು ಯುಗದ ನೋವು ಮತ್ತು ಮರುಹುಟ್ಟಿನ ಹಾಡು. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸೋಲುವಲ್ಲಿ, ಮಾನವೀಯತೆ ಗೆಲ್ಲುವುದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನೀವು ಈ ಪುಟಗಳನ್ನು ಮಗುಚಲೇಬೇಕು.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಪ್ರೀತಿ ಈ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಠಿಣ ವಾಸ್ತವಗಳ ನಡುವೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ‘Malegalalli Madumagalu’ ನ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಆ ನಿಗೂಢದತ್ತ ಪಯಣಿಸಲು ನೀವೇನಂತೀರಿ?