ஆவரண

வரலாறு என்பது உண்மையில் நடந்தவைகளின் தொகுப்பா, அல்லது காலத்தின் போக்கில் நமக்கு வசதியாகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு மாயையா? நாம் நம்பும் உண்மைகளின் பின்னால், மறைக்கப்பட்ட இருள் எது என்பதைத் தேடிச் செல்லும் ஒரு பெண்ணின் பயணமே எஸ்.எல். பைரப்பாவின் “Aavarana”.

லக்ஷ்மி நவீன காலத்தின் அறிவுஜீவி. ஒரு ஆவணப்படத்திற்காக அவள் மேற்கொள்ளும் ஆராய்ச்சி, அவள் இதுவரை நம்பி வந்த வரலாற்றின் அடித்தளத்தையே அசைத்துப் பார்க்கிறது. ஒரு பழைய காகிதச் சுருடியில் பதிவான, சிதைக்கப்பட்ட கோவில்களின் ரத்தக் கண்ணீர் அவளைத் துரத்துகிறது. இந்த வரலாற்று உண்மைகளை அவள் பொதுவெளியில் பேச முற்படும்போது, அவளைச் சுற்றியுள்ள உலகம் சிதையத் தொடங்குகிறது. [medium pause]

அவள் தனது மேலதிகாரியிடம் வாதிடும் ஒரு காட்சி மறக்க முடியாதது. லக்ஷ்மியின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருக்க, அறையின் ஜன்னல் வழியாக வரும் மாலை நேரத்து மங்கலான வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் ஒரு நிழல் யுத்தத்தையே நடத்துகிறது. அவள் கேட்கிறாள்: “வரலாற்றின் பக்கங்களில் ரத்தக் கறைகளைத் துடைத்துவிட்டு, வெறும் வர்ணங்களை மட்டும் பூசி வைத்திருப்பதுதானா அறிவுடைமை?” இதற்குப் பதிலாக அவள் பெறும் மௌனம், அந்த அறையை ஒரு மயான அமைதிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

எஸ்.எல். பைரப்பா இங்கே சொல்ல வருவது என்னவென்றால், வரலாற்றை மூடி மறைக்கும் ஒரு ‘ஆவரணம்’ அல்லது திரை நம்மைச் சுற்றி இருக்கிறது. அதை அகற்றுவது வலி நிறைந்தது, தனிமைப்படுத்தக்கூடியது. ஆனால், உண்மையை அறியத் துடிக்கும் ஒரு ஆன்மாவுக்கு அந்த வலியும் ஒரு விடுதலையே. எழுத்தாளரின் நடையில் ஒரு நேர்த்தியான கூர்மை உண்டு. அவர் எழுதுகிறார்: “உண்மையைத் தேடுபவன் முதலில் தான் நம்பியிருந்த பொய்களிலிருந்து விடுபட வேண்டும்.”

லக்ஷ்மி வெறும் கதாபாத்திரமல்ல; உண்மையை எதிர்கொள்ள அஞ்சாத ஒவ்வொரு மனிதனின் குரல். கல்வித்துறையின் அரசியலையும், சமூகத்தின் போலித்தன்மையையும் மீறி, அவள் எதை அடைகிறாள்? அவள் கண்டடைந்த அந்த மர்மமான வரலாறு என்ன? அந்த வரலாறு ஏன் இன்றும் நம்மை அச்சுறுத்துகிறது?

வாழ்க்கையின் பக்கங்களை மீண்டும் ஒருமுறை திறந்து பார்க்க விரும்பினால், “Aavarana” ஒரு தவிர்க்க முடியாத அனுபவம். அந்தத் திரையை நீங்களும் விலக்கத் துணிகிறீர்களா? [long pause]