തുഗ്ലക്ക്

മുഹമ്മദ് ബിൻ തുഗ്ലക് തന്റെ തലസ്ഥാനം ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് ദൗലതാബാദിലേക്ക് മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചത് വെറുമൊരു ഭരണപരമായ തീരുമാനമായിരുന്നില്ല; അതൊരു വൻ ദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ചരിത്രത്തിൽ വലിയൊരു വിഡ്ഢിയായോ അതോ അസാധാരണനായ ഒരു ചിന്തകനായോ മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ഈ സുൽത്താനെക്കുറിച്ച്, ഗിരീഷ് കർണാട് തന്റെ “Tughlaq” എന്ന നാടകത്തിലൂടെ മറ്റൊരു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അധികാരം എങ്ങനെയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആദർശങ്ങളെ ക്രൂരമായ ഭ്രാന്തായി മാറ്റുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ഇവിടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

ഡൽഹിയുടെ തെരുവുകളിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയരുന്നു. ആളുകൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതം കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വീടുകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്കുള്ള ആ വലിയ യാത്രയിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നു. സുൽത്താന്റെ കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിൽ കർപ്പൂരത്തിന്റെ ഗന്ധവും വായുവിലെ മടുപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദതയും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. [short pause] അവിടെ, താൻ സ്വപ്നം കണ്ട വലിയൊരു സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ച കണ്ട് ഭയചകിതനായി ഇരിക്കുന്ന സുൽത്താനുണ്ട്.

“എന്റെ ദൈവമേ, ഈ മൗനം എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ്? എന്തിനാണ് എന്റെ പ്രജകൾ എന്നെ വെറുക്കുന്നത്?” എന്ന് അദ്ദേഹം ഉള്ളിൽ ചോദിക്കുന്നു. അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി, തന്റെ മഹത്തായ ആശയങ്ങൾ ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത്. [medium pause] ഗിരീഷ് കർണാടിന്റെ തൂലിക ഇവിടെ അത്ഭുതകരമാണ്. ഒരു വശത്ത് നീതിമാനായ ഭരണാധികാരി, മറുവശത്ത് രക്തദാഹിയായ സ്വേച്ഛാധിപതി. ഈ രണ്ട് വിപരീതങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടുപോകുന്ന മനുഷ്യന്റെ സംഘർഷം അവിശ്വസനീയമാണ്.

ഈ നാടകത്തിന്റെ കാതൽ അധികാരത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരമാണ്. “എന്റെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ദൈവത്തിനു വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒടുവിൽ ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ഭ്രാന്തനായി മാറി” എന്ന് സുൽത്താൻ പറയുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെയും ആദർശങ്ങളുടെയും ദയനീയമായ പതനം ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നു.

അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ സത്യം എങ്ങനെയാണ് കൊലചെയ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, ഈ “Tughlaq” എന്ന കൃതി വായിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇത്രയേറെ ആഴമുള്ള, ഇത്രയേറെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രത്തെ സാഹിത്യലോകത്ത് മറ്റെവിടെയും കാണാൻ സാധിക്കില്ല. [long pause] അധികാരത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം തകർച്ചയുടെ ആഴം അളക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം ഈ നാടകത്തിലുണ്ട്.