ಕಾಡು ಕುದುರೆ

ನಾಗರಿಕತೆಯ ಬೆಳಕಿನ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಕಾಡಿನ ಅಂತರಂಗದ ಆ ಮೌನ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ನಮಗಿದೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಕೆ.ಪಿ. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ‘Kadu Kudure’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ನೋಡಬಹುದು.

ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ದಟ್ಟಾರಣ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕರುಂಬಯ್ಯ ಮತ್ತು ತಿಮ್ಮ ಕಾಡಿನ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಮರಗಳ ತೀವ್ರವಾದ ಉಸಿರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಯೋ ಅಡಗಿರುವ ಕಾಡು ಕುದುರೆಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸದ್ದು ಇವರ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕರುಂಬಯ್ಯನ ಅನುಮಾನಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಕ್ಕೆ ತಿರುಗುವ ಕ್ಷಣವಿದು; ದಟ್ಟ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ, ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಸೋಕಿದಾಗ ಆ ಕಾಡು ಕುದುರೆಗಳು ಹೊಳೆಯುವ ದೃಶ್ಯ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಪ್ರತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಲಾಭಕೋರ ಭೂಮಾಲೀಕ ಕಾಡಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದಾಗ, ತಿಮ್ಮ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಕೂಗುತ್ತಾನೆ: “ಈ ಕಾಡು ನಿನ್ನ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲ, ಇದು ಈ ಮೂಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಉಸಿರು.” ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿರಾಳತೆಗೂ ನಡೆಯುವ ಸಂಘರ್ಷ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಕರುಂಬಯ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಆಲೋಚನೆ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ: “ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಸೋಲುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೇ.” [medium pause]

ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇದೆ. ಅವರು ಕಾಡನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. “ಅರಣ್ಯದ ಮೌನವೇ ಅದರ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆರ್ಭಟ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಅವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶ ಸರಳ: ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರವು ಮಾನವನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿ, ಆದರೆ ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಯೇ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮರ್ಯಾದೆ.

[sigh] ಈ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಕುದುರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿ ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಕಾಡಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು, ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸಲು, ಮತ್ತು ಆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂಘರ್ಷದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಅರಿಯಲು ‘Kadu Kudure’ ಓದಲೇಬೇಕಾದ ಕೃತಿ. ಕರುಂಬಯ್ಯ ಮತ್ತು ತಿಮ್ಮನ ಈ ಸಾಹಸಗಾಥೆ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ, ನೀವು ಕಾಡಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತೀರಿ. ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ? ಆ ಕಾಡು ಕುದುರೆಗಳು ಉಳಿದಿವೆಯೇ? ಆ ಸತ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿ.