ಒರು ದೇಶತ್ತಿಂತೆ ಕಥಾ

ಒಂದು ಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳು ಮಳೆಹನಿಯಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆಳವಾದ ಮೌನ ಮತ್ತು ಬೆರಗು, ಇದೇ “Oru Desathinte Katha” ನೀಡುವ ಅನುಭವ. ಅತಿರಾಣಿಪ್ಪಾದಂ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಎಸ್. ಕೆ. ಪೊಟ್ಟೆಕ್ಕಾಟ್ ಅಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ.

[short pause]

ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪಯಣ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳ ಮೇಲೆ ಚೆಲ್ಲಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಒದ್ದೆ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ದೂರದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆಯ ನಾದ. ಗೋವಿಂದನ್ ನಾಯರ್ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತುಮುಲ, ಹಳೆಯ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಬೇಲಿ ಕಿತ್ತುಬರುತ್ತಿದೆ. “ಬದಲಾವಣೆ ಎನ್ನುವುದು ನದಿಯ ಹರಿವಿದ್ದಂತೆ, ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೆ ನಾವೇ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತೇವೆ,” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು. [medium pause] ಇಲ್ಲಿ ಪೊಟ್ಟೆಕ್ಕಾಟ್ ಅವರ ಲೇಖನಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರದೊಳಗಿನ ಅಂತರಾಳದ ಭಯ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳು ನಮ್ಮವೇ ಎನಿಸುತ್ತವೆ.

ಪೊಟ್ಟೆಕ್ಕಾಟ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅವರ ದೃಶ್ಯವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಕಾಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಈ ಹಳ್ಳಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಿಂದು, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಇತಿಹಾಸ ಅಡಗಿದೆ.” ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಬದುಕಿಗೂ ಸಮಾಜದ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಗೂ ಇರುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದ ಕನ್ನಡಿ. ಕಾದಂಬರಿಯು ನಮಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು ಇಷ್ಟೇ: ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಆಧುನಿಕರಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮರೆತರೆ ಬದುಕು ಬರಡಾಗುತ್ತದೆ.

[sigh]

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಕಿಚ್ಚು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆಧುನಿಕತೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ—ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಹೇಗೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಅತ್ಯಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಓದುಗನೂ ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಓದಲೇಬೇಕಾದ ಕಾದಂಬರಿ ಇದು. ಅತಿರಾಣಿಪ್ಪಾದಂನ ಆ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣು ನಿಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. [long pause] ಈ ದේශದ ಕಥೆ ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ; ಅದು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.