പാത്തുമ്മായുടെ ആട്

കൈയിലിരുന്ന ഒരൊറ്റ കഷണം വസ്ത്രം ആട് ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ചവച്ചുതുപ്പുന്നു. മുറിയിലെങ്ങും പുളിങ്കുരുവിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും മണം. ജനലിലൂടെ വീഴുന്ന വെളിച്ചത്തിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കഥാകൃത്ത് വായുവിലേക്ക് കൈവീശുമ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് എന്തിനും ഏതിനുമായി ആ ആട് അലക്ഷ്യമായി നിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ ‘Pathummayude Aadu’.

ബഷീറിന്റെ കുടുംബത്തിലെ കുടുസ്സായ മുറികളിൽ അലയടിക്കുന്ന ബഹളങ്ങളും സ്നേഹവും വഴക്കുകളുമാണ് ഈ പുസ്തകം. ഇവിടെ ആട് വെറുമൊരു മൃഗമല്ല, മറിച്ച് ദാരിദ്ര്യത്തിലും പകർച്ചവ്യാധി പോലെ പടരുന്ന സ്നേഹത്തിനിടയിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴ്ത്തുന്ന ഒരു കുസൃതിക്കാരനാണ്. “എന്റെ പുസ്തകം തിന്നവനേ” എന്ന് ബഷീർ ആടിനോട് ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ, “അതൊന്നും സാരമില്ലടാ” എന്ന് പറയുന്ന പാത്തുമ്മയുടെ ശബ്ദം അവിടെ ഉയരുന്നു. ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു, ആട് വീടിന്റെ അഹങ്കാരത്തെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും എങ്ങനെയാണ് തട്ടിത്തകർക്കുന്നതെന്ന്.

ബഷീറിന്റെ രചനാശൈലിയുടെ മാന്ത്രികത അതൊരു അത്ഭുതമാണ്. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ അദ്ദേഹം മനുഷ്യന്റെ വലിയ സത്യങ്ങളെ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നു. “ജീവിതത്തിന്റെ ഗൗരവത്തെ അർത്ഥമില്ലാത്ത ചിരികൾ കൊണ്ട് മുക്കിക്കൊല്ലുക” എന്നതാണോ ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ? [medium pause] തീർച്ചയായും അതെ. ആടിന്റെ വയറ്റിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ഓരോ തുണിക്കഷണവും വെറും നഷ്ടമല്ല, അത് പങ്കുവെക്കലിന്റെ പുതിയൊരു പാഠമാണ്.

എത്രയൊക്കെ വഴക്കിട്ടാലും, ആ ആട് പ്രസവിക്കുമ്പോൾ കുടുംബം ഒന്നാകുന്നു. അവിടെ പകയല്ല, പുതിയൊരു ജീവന്റെ വരവാണ് വിജയിക്കുന്നത്. [short pause] ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു വീട്ടിൽ, ആ ആടിന്റെ സാന്നിധ്യം എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യരെ പരസ്പരം കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നതെന്ന് ബഷീർ വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

ഈ സാർ ഇവിടെ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നൊമ്പരവും വലിയൊരു ചിരിയും ബാക്കിയാകുന്നു. അമിതമായ ആഡംബരങ്ങളില്ലാത്ത, വെറും സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രം കെട്ടിപ്പടുത്ത ആ കുടുംബത്തിന്റെ കഥ മുഴുവനായി വായിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ, ആ ആട് എങ്ങനെയാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറിയതെന്ന് വ്യക്തമാകൂ. [long pause] ഈ ജീവിതയാത്രയിലേക്ക് വീണ്ടും ഇറങ്ങി നടക്കാൻ തയ്യാറാണോ?