பத்தும்மாவின் ஆடு

வெள்ளை நிறத்தில், அடர் பழுப்பு நிறத் திட்டுகள் கொண்ட அந்த ஆடு, மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த கையெழுத்துப் பிரதியை மெல்ல கடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. வாசலில் மல்லிகைப் பூவின் வாசம் வீசுகிறது, ஆனால் அறையெங்கும் காகிதங்கள் கிழிபடும் சத்தமும், பதற்றமான கூச்சல்களும் நிரம்பியுள்ளன. இது வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் “Pathummayude Aadu”.

[short pause]

பஷீரின் வீட்டைச் சுற்றியுள்ள அந்தச் சிறிய வளாகம், ஒரு போர்க்களத்தைப் போன்றது. பசி, வறுமை, இரைச்சல் என அனைத்தும் நிறைந்த ஒரு குடும்பம். அங்கே ஒரு நாள் திடீரென்று நுழைகிறது அந்த ஆடு. அது வெறும் விலங்கல்ல; அந்தக் குடும்பத்தின் நிம்மதியையும், பஷீரின் சொத்துகளையும் தின்று தீர்க்கும் ஒரு குறும்புக்கார விருந்தாளி.

“ஏய், என் புத்தகத்தை விட்டுவிடு!” என்று பஷீர் கத்த, பதூம்மா அதற்குப் பதிலாக, “அது பாவம், பசியால் தானே தின்னுகிறது?” என்று அதை அரவணைக்கிறாள். இந்த உரையாடல் அந்த வீட்டின் இயல்பான சூழலை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது. பஷீரின் எழுத்து நடை, சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையை ஒரு கவிதை போலவும், அதே சமயம் ஒரு நகைச்சுவைத் துணுக்காகவும் மாற்றும் வித்தை கொண்டது. “வாழ்க்கை என்பது துயரங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல, அது சிரிப்புகளின் கூடாரமும் கூட” என்பதை அவரது ஒவ்வொரு வரியும் உணர்த்துகிறது.

[medium pause]

இந்தக் கதையின் மையக்கரு மனித நேயம் மற்றும் சகிப்புத்தன்மை. வறுமையிலும் ஒருவரை ஒருவர் எப்படிக் கவனித்துக் கொள்கிறோம் என்பதையும், ஒரு சிறிய ஆடு எப்படி ஒரு குடும்பத்தின் பிணைப்பைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதையும் பஷீர் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். ஒரு கட்டத்தில் அந்த ஆடு கருவுற்றிருக்கும்போது, சண்டையிட்ட அதே குடும்பத்தினர், அதன் மீது ஒரு பேரன்பைக் காட்டத் தொடங்குகிறார்கள். [sigh] வன்முறை மெல்ல கனிவாக மாறுகிறது.