അഗ്നിസാക്ഷി

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലെത്തുമ്പോൾ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും ത്യാഗത്തെക്കുറിച്ചും നിങ്ങൾ ഇതുവരെ കരുതിവെച്ച എല്ലാ ധാരണകളും മാറിമറിയും. ലളിതാംബിക അന്തർജനത്തിന്റെ ‘Agnisakshi’ കേവലം ഒരു നോവലല്ല; അതൊരു അഗ്നിപരീക്ഷയാണ്.

അന്തർജനത്തിന്റെ തൂലിക തുമ്പിൽ വിരിഞ്ഞ ദേവകി മണമ്പള്ളിയുടെ ജീവിതം നോക്കൂ. പഴയ തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിൽ, നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിന്റെ കടുത്ത നിയമങ്ങൾക്കിടയിൽ വീർപ്പുമുട്ടുന്ന ഒരു സ്ത്രീ. ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ചന്ദനത്തിരിയുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണുടേയും ഗന്ധം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അപ്പുറത്ത്, ഉണ്ണി നമ്പൂതിരിയുടെ കർക്കശമായ മൗനം. ഒരു രംഗം ഓർമ്മയിലുണ്ട്; ദേഷ്യവും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും നിറഞ്ഞ ആ സംഭാഷണം.

“എനിക്ക് ഈ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിക്കണം,” ദേവകി പറയുന്നു. മറുപടിയായി ഉണ്ണി നമ്പൂതിരിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു പരിഹാസം മാത്രം കേൾക്കാം: “ഇത് നിന്റെ വിധി, ദേവകി. വിധിക്ക് മീതെ ആർക്കും പറക്കാനാവില്ല.” [short pause]

ആ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം ലളിതാംബിക എത്ര മനോഹരമായാണ് പകർത്തിയിരിക്കുന്നത്! “എന്റെ അസ്തിത്വം എന്റേത് മാത്രമാണ്, മറ്റൊരാളുടെ നിയമങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തളയ്ക്കപ്പെടാനുള്ളതല്ല,” എന്ന് അവൾ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്നു. [sigh] സമുദായത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ ഭേദിച്ച്, സാമൂഹിക പരിഷ്കരണത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും, അവൾ തേടുന്നത് ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധിയാണ്. ‘Agnisakshi’ ഒരർത്ഥത്തിൽ ശക്തിയുടെയും അധികാരത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയമല്ല, മറിച്ച് ഒരാൾ എങ്ങനെ സ്വന്തം ആത്മാവിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമാണ്.

ലളിതാംബിക അന്തർജനം ജീവിതത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നത് ഒരു കവിയുടെ കൗതുകത്തോടെയാണ്. അവരുടെ ഭാഷ ഒരേസമയം മൂർച്ചയുള്ളതും എന്നാൽ പ്രാർത്ഥന പോലെ ശാന്തവുമാണ്. നോവലിലെ വരികൾ ഇങ്ങനെ: “അഗ്നിസാക്ഷിയായി ഞാൻ സ്വയം ഉരുകിത്തീർന്നു, ഒടുവിൽ ബാക്കിയായത് ചാരമല്ല, പ്രകാശമായിരുന്നു.” [medium pause]

ഈ യാത്ര നിങ്ങളെ ഒരിടത്തും വെറുതെ വിടില്ല. അധികാരത്തിന്റെ അധികാരക്കസേരകളിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ദാഹിക്കുന്നവർക്കും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കാവുന്ന ഒരത്ഭുതമാണിത്. ഈ പുസ്തകം വായിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെ കാണുകയില്ല. [long pause] ആ അഗ്നിയിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഒന്നു നോക്കൂ, അതിൽ തെളിയുന്നത് മറ്റൊരു സത്യമായിരിക്കും.