ਓਰੁ ਸੰਕੀਰਤਨਮ ਪੋਲੇ (ਇੱਕ ਭਜਨ ਵਾਂਗ)

ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਚੀਸ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਤਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਹੈ “Oru Sankeerthanam Pole (Like a Psalm)” ਦਾ ਅਸਲੀ ਸਾਰ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪੌਲ ਜ਼ਕਰਿਆ ਨੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਡੇਵਿਡ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੱਤਾ ਦਾ ਨਸ਼ਾ ਉਤਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਛਤਾਵਾ ਬਾਕੀ ਹੈ। [short pause] ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੱਧਮ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਸੁੱਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੰਧ ਘੁਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਡੇਵਿਡ ਬੈਠਾ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਹੈ: ਕੀ ਰੱਬ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਉਹ ਨਾਥਨ ਨਾਮੀ ਨਬੀ ਨਾਲ ਆਹਮੋ-ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਥਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਖੂਨ ਦੇ ਦਾਗਾਂ ਨਾਲ ਧੋ ਲਵੇਂਗਾ?” ਡੇਵਿਡ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਖੂਨ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” [medium pause] ਇੱਥੇ ਪੌਲ ਜ਼ਕਰਿਆ ਦੀ ਕਲਾ ਨਿੱਖਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਲਿਖਦੇ ਹਨ: “ਅਤੀਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦੀ।” [sigh]

ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਫਿਤਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਆਇਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵੱਡੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜ਼ਕਰਿਆ ਦਾ ਲਿਖਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਹੈ ਕਿ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਹਰ ਸਫ਼ੇ ‘ਤੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਕੀ ਡੇਵਿਡ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? “Oru Sankeerthanam Pole (Like a Psalm)” ਦੇ ਅਖ਼ੀਰਲੇ ਪੰਨੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ-ਪਹੁੰਚਦੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਓਗੇ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਛੁਪੀ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਤਜਰਬਾ ਹੈ।