ஒரு சங்கீர்த்தனம் போல

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியை நீங்கள் அடைந்து முடிக்கும்போது, அதிகாரத்தையும், குற்றவுணர்வையும், மனித ஆன்மாவையும் குறித்து நீங்கள் இதுவரை கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் தவிடுபொடியாகிப் போயிருக்கும்.

பால் ஸக்கரியாவின் “Oru Sankeerthanam Pole (Like a Psalm)” ஒரு நாவல் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பேரரசனின் அந்தப்புர அறையிலிருந்து ஆன்மாவின் இருண்ட ஆழம் வரை நிகழும் ஒரு நீண்ட பயணம். ராஜா தாவீது, தன் பாவங்களுக்குப் பிறகு எழுதிய ஐம்பதாவது சங்கீதத்தின் எதிரொலியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அறையில் மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் சுவரில் நீளமான நிழல்களை வரைந்து கொண்டிருக்கிறது. வாசனைத் திரவியங்களின் மணம் மறைந்து, ஏதோ ஒரு மரணத்தின் கசப்பு காற்றுடன் கலந்திருக்கிறது. [medium pause]

தாவீது தன் குற்றத்தை ஒரு கலைப்பொருளாக மாற்றத் துடிக்கிறார். அந்தச் சித்திரக்காரனிடம் அவர் பேசும் உரையாடல் மறக்க முடியாதது. “என் ஆன்மாவை வரைந்து காட்டு,” என்று கட்டளையிடுகிறார் தாவீது. அதற்கு அந்த ஓவியன், “ராஜா, ஆன்மா என்பது நீங்கள் உடுத்தியிருக்கும் இந்த விலைமதிப்பற்ற அங்கியல்ல, அது உங்கள் உள்ளே புதைந்து கிடக்கும் அழுகிய புண்,” என்கிறான். தாவீதின் மனதிற்குள் ஒரு குரல் கேட்கிறது: “நான் ராஜா மட்டுமல்ல, என் குற்றத்தின் கைதியும் கூட.”

இந்த நாவல் அதிகாரத்தின் நிழலில் மனிதன் எவ்வளவு தனிமையில் கிடக்கிறான் என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. பால் ஸக்கரியா, வரலாற்றுத் தரவுகளைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனின் தத்தளிப்பை மிக நுணுக்கமாக எழுதுகிறார். ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுகிறார்: “கடவுளைத் தேடி அலைந்தவன், இறுதியில் தன் சொந்த நிழலைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கினான்.”

அதிகாரம் என்பது ஒரு முகமூடி. ஆனால், மரணத்தின் வாசலில் அந்த முகமூடியைக் கழற்ற வேண்டிய கட்டாயம் வரும்போது, ஒரு மனிதன் எஞ்சியிருக்கிறான். [long pause]

தாவீது தன் மகனுக்கு அந்த உண்மையைச் சொல்லிக்கொடுக்கும் தருணம், வாசகர்களாகிய நம்மை உறைய வைக்கும். ஒரு பேரரசனின் வீழ்ச்சி அல்ல, அது ஒரு ஆன்மாவின் மீட்சி. இந்தச் சாரத்தை நீங்கள் முழுமையாகக் கேட்கத் தொடங்கும் போது, அது உங்களை எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்தும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? [short pause] வாருங்கள், இந்த விசித்திரமான, ஆழமான பயணத்தை ஒன்றாகத் தொடர்வோம்.