காலம்

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் இந்த ‘Kaalam’ நாவல், வெறும் கதையல்ல; ஒரு மனிதனின் ஆன்மா காலத்தின் கரங்களில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒரு கண்ணாடி. இந்த நாவலை எழுதியபோது எம்.டி. அவர்கள், தன் சொந்த வாழ்க்கையின் நிழல்களைச் சேது என்ற பாத்திரத்தில் அப்படியே பதித்திருப்பார் என்று பலரும் நம்புவதுண்டு. நிஜமும் கற்பனையும் சங்கமிக்கும் அந்தப் புள்ளிதான் இந்த நாவலின் ஆழம்.

சேது தனது பூர்வீக வீட்டிற்குள் நுழைகிறான். அந்த வீட்டின் மரச்சட்டங்கள் சிதிலமடைந்து, காலத்தின் ஈரப்பதத்தை வாசனையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. மங்கிய வெளிச்சம் அறையின் மூலைகளில் படர, சேதுவின் கண்கள் சுவர்களில் தொங்கும் பழைய நினைவுகளைத் தேடுகின்றன. அந்த நிசப்தத்தில், அவன் கடந்த காலத்தின் பாரத்தை உணர்கிறான். [short pause]

“இங்கே ஏன் வந்தாய்?” என்று அவன் உள்ளுக்குள் கேட்கும் அந்த ஒரு கேள்விக்கு, காலம் பதில் சொல்லாமல் மௌனமாக நகர்கிறது.

எம்.டி.யின் எழுத்து நடை எப்படிப்பட்டது என்றால், அது ஒரு நதியின் ஓட்டம் போலத் தொடங்கும்; ஆனால் ஆழத்தில் சுழல்களைக் கொண்டிருக்கும். அவர் எழுதுகிறார்: “காலத்தின் ஓட்டத்தில் மிதந்து வந்த இலைகளாய் நம் நினைவுகள், எங்கே கரையேறுகின்றன என்று யாருக்குத் தெரியும்?”

இந்த நாவல் பேசும் உண்மை இதுதான்: காலம் என்பது ஒரு நதி அல்ல; அது நாம் இழந்த, நாம் நேசித்த, நாம் தவறவிட்ட வாய்ப்புகளின் ஒரு பெரும் சேகரிப்பு. சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகளுக்கும், சொந்த ஆசைகளுக்கும் இடையே ஊசலாடும் ஒரு மனிதனின் அகப்போராட்டத்தை எம்.டி. எவ்வளவு நுணுக்கமாகச் செதுக்கியிருக்கிறார்! [medium pause]

சேதுவின் காதலும், அவன் எதிர்கொள்ளும் குற்றவுணர்ச்சியும், இறுதியில் அவன் அடையும் அந்தப் பேரமைதியும் வாசகனைச் சிந்திக்க வைக்கும். மரணம் என்பது முடிவல்ல, அது ஒரு பெரும் பயணத்தின் அமைதியான நிறைவு என்பதை இந்தப் புத்தகம் சொல்லாமல் சொல்கிறது.