எத்தனை பாகிஸ்தான்

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியை நீங்கள் அடைந்ததும், எல்லைகள் மற்றும் மதங்கள் குறித்த உங்கள் புரிதல் முற்றிலும் மாறியிருக்கும். வரலாற்றின் வடுக்களைக் கொண்ட மனித மனங்களின் ஆழத்தை, “Kitne Pakistan” நூல் அளவிற்கு வேறு எந்தப் படைப்பும் துணிச்சலுடன் பேசியதில்லை.

கமல்ஷ்வர் உருவாக்கிய இந்த மாயாஜால நீதிமன்றத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள். சுவர்கள் இல்லாத அந்த அறையில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் மட்டும் படர்கிறது. காலத்தின் தூசியும், அதிகாரத்தின் கனமும் கலந்த ஒரு மர்மமான வாசனை அந்த அறையெங்கும் வீசுகிறது. அங்கே அக்பர், பாபர் போன்ற பேரரசர்களும், பிரிவினையின்போது ரத்தத்தை விதைத்த சாதாரண மனிதர்களும் ஒன்றாக நிற்கிறார்கள். கமல்ஷ்வர் வரலாற்றை வெறும் தகவலாகப் பார்க்கவில்லை; அதை ஒரு குற்றவாளியாகக் கூண்டில் ஏற்றி விசாரிக்கிறார்.

எனக்கு மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. ஒரு முதியவர் நடுங்கும் குரலில் கேட்கிறார், “எத்தனை பாகிஸ்தான்களை நீ உருவாக்கப் போகிறாய்?” அதற்கு அந்தப் பிரதிநிதி அமைதியாகப் பதிலளிக்கிறார், “ஒவ்வொரு மனிதனின் மனதிலும் ஒரு பாகிஸ்தான் இருக்கும் வரை, எல்லைகள் ஒருபோதும் மாறாது.” [medium pause] இங்கேதான் ஆசிரியர் மனிதனின் அகங்காரத்தையும், வலியையும் மிக நுணுக்கமாகப் பிரிக்கிறார்.

அவர் எழுதுகிறார்: “வரலாறு என்பது ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதை, ஆனால் அதன் ஓசையை உணரும் திறன் கொண்டவர்கள் மிகச் சிலரே.” கமல்ஷ்வரின் எழுத்துநடை ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கத்தி போல மிகத் துல்லியமானது. அதிகாரப் படிநிலைகளையும், மதவெறியின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் அரசியல் சூழ்ச்சிகளையும் அவர் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார்.

இந்த நூல் சொல்லும் அடிப்படை உண்மை இதுதான்: வன்முறையின் சுழற்சியை மாற்ற வேண்டுமானால், நாம் பழிவாங்குவதை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களின் வலியை நம்முடையதாக உணர வேண்டும். [long pause] அன்பையும் கல்வியையுமே எதிர்காலத்திற்கான ஆயுதங்களாக அவர் முன்வைக்கிறார். வரலாற்றின் பக்கங்களில் தொலைந்துபோன நம் அடையாளங்களை மீண்டும் கண்டடைய வேண்டுமா? அல்லது அந்த ரத்த சரித்திரத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இருக்கப் போகிறோமா? இந்த வினாக்களுக்கான விடையைத் தேடி, நீங்கள் இந்த பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும். இந்த புத்தகம் உங்களை மாற்றும்; சொல்லப்போனால், உங்களை மறுபடியும் பிறக்க வைக்கும்.