सस्सी पुन्नू

या कथेच्या शेवटी, प्रेमाबद्दल आणि आत्म्याच्या तहानेबद्दल तुम्ही आजवर जे काही मानले आहे, ते सर्व बदलून जाईल. हाशिम शाह लिखित ‘Sassi Punnu’ हे केवळ एका शोकांतिकेचे वर्णन नाही, तर ती मानवी अस्तित्वाची सर्वात खोलवर जाणारी एक आर्त हाक आहे.

एका दृश्याचा विचार करा: भंभोरच्या वाळवंटात दुपारची वेळ आहे. वाळू तापून निखार्‍यांसारखी जळत आहे आणि हवेत उन्हाच्या झळा आहेत. ससीच्या पायांना फोड आले आहेत, तिची रेशमी वस्त्रे धूळ आणि घामाने मळली आहेत, तरीही तिच्या डोळ्यात फक्त पुन्नूची प्रतिमा आहे. [short pause] तिथे एक दृश्य आहे जे वाचताना काळजाचा ठोका चुकतो. ससी जेव्हा पुन्नूला शोधायला बाहेर पडते, तेव्हा तिची अवस्था पाहून एक गुराखी तिला फसवण्याचा प्रयत्न करतो. ससीच्या अंतर्मनातील हा संघर्ष आहे: “मी राजकन्या म्हणून जन्मले, पण आता मी फक्त वाळवंटातील एक प्रवासी आहे, जिच्याकडे केवळ तिचे प्रेम उरले आहे.” ससी स्वतःशीच पुटपुटते, “माझ्या नशिबात वाळू आणि अग्नी का लिहिला आहे?”

हाशिम शाह यांची लेखणी जादू करते. त्यांची भाषा लयबद्ध आहे, जणू काही ओसंडून वाहणारा एखादा झरा. ते लिहितात, “ससीच्या प्रत्येक पावलावर प्रेम हे मृत्यूपेक्षाही महान असल्याचे सिद्ध होत होते.” हे वाक्य वाचताना अंगावर शहारे येतात. ही कथा सांगते की, सामाजिक प्रतिष्ठा आणि संपत्तीच्या पलीकडे जाऊन, आत्मा जेव्हा त्याच्या ‘दैवी’ अंशाचा शोध घेतो, तेव्हा त्याचे रूपांतर एका महान भक्तीमध्ये होते.

ही केवळ दोन प्रेमींची गोष्ट नाही, तर हे एक रूपक आहे—ज्यामध्ये पुन्नू म्हणजे ईश्वराचे रूप आहे आणि ससी म्हणजे त्या ईश्वरासाठी व्याकुळ झालेला मानव. ही कथा आपल्याला विचार करायला लावते की, आपण ज्याला ‘हरवणे’ समजतो, ते खरंच अंतिम सत्य आहे का? की ते एखाद्या नव्या सुरुवातीचे प्रवेशद्वार आहे? [sigh] ससीच्या त्या वाळवंटी प्रवासात जे काही घडते, ते पाहून भान हरपून जाते. त्या वाळवंटात पृथ्वी दुभंगते आणि ससीला आपल्या कुशीत सामावून घेते. पण हे शेवट आहे की मिलन? हीच तर ‘Sassi Punnu’ ची खरी किमया आहे. तुम्ही या प्रवासात सहभागी होण्यास तयार आहात का?