ടണ്ടേൽ നി ദിക്ക്രി

ഗുജറാത്തി സാഹിത്യത്തിലെ അതികായനായ ധൂമകേതു (ഗൗരിശങ്കർ ഗോവർദ്ധൻറാം ജോഷി) തന്റെ തൂലികയിലൂടെ സൃഷ്ടിച്ച ഈ കഥ, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്; ഈ കഥയുടെ രചയിതാവായ ധൂമകേതു, മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളെയും സാമൂഹിക വേരുകളെയും ഇത്രത്തോളം തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരൻ ആ കാലഘട്ടത്തിൽ അപൂർവ്വമായിരുന്നു.

“Tandel Ni Dikri” എന്ന കൃതിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അവിടെ ഉപ്പുകാറ്റിന്റെ മണമുള്ള ഗുജറാത്ത് തീരദേശമാണ് പശ്ചാത്തലം. കടലിന്റെ ഇരമ്പലിൽ, രാമു എന്ന മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയുടെ മകളുടെ വിങ്ങലുകൾ അലയടിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ഛൻ മഗൻ തന്തേൽ, കുടുംബത്തിന്റെ സാമൂഹിക പദവിക്കായി അവളെ ഒരു സമ്പന്ന വ്യാപാരിക്ക് നൽകാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ആ മുറിയിലെ വായുവിൽ നിശ്ചലത നിറയുന്നു. വിളക്കിലെ തിരിനാളം കാറ്റിൽ അലയുന്നതുപോലെ രാജുവിന്റെ മനസ്സും പ്രണയത്തിനും കടമയ്ക്കും ഇടയിൽ പെട്ടുഴലുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർമ വരുന്നുണ്ട്. രാജു അച്ഛന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് യാചിക്കുന്ന ദൃശ്യം. “അച്ഛാ, കടലിന്റെ ആഴത്തെക്കാൾ വലുതല്ലേ എന്റെ സന്തോഷം?” എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ, അച്ഛൻ ഒരു മറുപടിയുമില്ലാതെ നിശബ്ദനായി നിൽക്കുന്നു. [short pause] ആ നിശബ്ദതയിൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ശബ്ദമുണ്ട്. രാമുവുമായുള്ള അവളുടെ പ്രണയം വെറും വികാരമല്ല, അത് അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള ഒരേയൊരു കണ്ണി കൂടിയായിരുന്നു.

ധൂമകേതുവിന്റെ രചനയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം വാക്കുകളെ ഒരു ശില്പിയെപ്പോലെ ചെത്തിയൊരുക്കുന്നു എന്നതാണ്. “മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം ഒരു തിരമാല പോലെയാണ്, അത് കരയെ തൊടുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുമെന്ന് കരുതിയത് തെറ്റായിരുന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, അതിൽ ആ കഥയുടെ കാതൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പാരമ്പര്യവും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം എത്രമാത്രം ഭീകരമാണെന്ന് ഈ പുസ്തകം വിളിച്ചുപറയുന്നു.

[sigh] അവസാനമായി, തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ബലിനൽകി ആ പെൺകുട്ടി അജ്ഞാതമായ ഒരു ഭാവിയിലേക്ക് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയാകുന്നു. സ്നേഹമാണോ അതോ സാമൂഹികമായ നിലനിൽപ്പാണോ ഒടുവിൽ ജയിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടി, “Tandel Ni Dikri” എന്ന ഈ കൊച്ചു കൃതിയുടെ താളുകളിലൂടെ ഒന്ന് സഞ്ചരിച്ചുനോക്കൂ. അത് നിങ്ങളെ നിശബ്ദനാക്കും, തീർച്ച.