അമൃത്ന പാന്തോ

മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികമായ അസ്ഥിരതകളെയും, ആത്മാവിന്റെ നിഗൂഢമായ യാത്രകളെയും ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു കൃതി സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ അപൂർവ്വമാണ്; “Amrutna Pantho” കേവലം ഒരു നോവലല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ തെളിയുന്ന ഒരു വെളിച്ചമാണ്. രഘുവീർ ചൗധരി എന്ന ജ്ഞാനപീഠ ജേതാവിന്റെ തൂലികയിൽ വിരിഞ്ഞ ഈ മാസ്റ്റർപീസ്, അഹംബോധത്തെ തകർത്ത് സത്യത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ നടന്നു കയറാം എന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു സായാഹ്നം. ചന്ദനത്തിരിയുടെ നേർത്ത സുഗന്ധം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ, സന്ധ്യാവെളിച്ചം ജനാലപ്പടിയിലൂടെ പാതി മങ്ങി വരുന്നു. ആ രംഗം ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. നായകന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു ഭാരം പോലെ അനുഭവപ്പെടും.

അവിടെ ഒരു സംഭാഷണമുണ്ട്: “നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” എന്ന് അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, ഗുരുവിന്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു, “ആഗ്രഹങ്ങൾ നിഴലുകൾ പോലെയാണ്, അവയെ പിന്തുടരുന്നവർ വെളിച്ചത്തെ കാണാൻ മറന്നുപോകുന്നു.” [short pause]

അവന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മഗതം നമ്മെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും. താൻ നേടിയതൊക്കെയും വെറും ശൂന്യതയാണെന്നും, താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതൊക്കെയാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പാദ്യമെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിയുന്ന ആ നിമിഷം വായനക്കാരെ സ്തബ്ധരാക്കുന്നു. [sigh]

ഈ നോവലിന്റെ കാതൽ, ലൗകികമായ ബന്ധങ്ങളിൽ തളക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ വിമോചനത്തിന്റെ വഴി തേടുന്നു എന്നതിലാണ്. രഘുവീർ ചൗധരിയുടെ ഭാഷാശൈലി ഒരു ശില്പിയെപ്പോലെയാണ്; ഓരോ വാക്കും വരിയും അങ്ങേയറ്റം കൃത്യതയുള്ളത്. “സത്യം എന്നത് കണ്ടെത്തേണ്ട ഒന്നല്ല, അത് നമ്മളിൽത്തന്നെ നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ നിശബ്ദനായിപ്പോകും. [uhm]

ഈ പുസ്തകം മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതയെയും, സ്നേഹത്തിന്റെ ഉദാത്തമായ ഭാവങ്ങളെയും ഒരേസമയം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. അധികാരവും അഹങ്കാരവും വെടിഞ്ഞ്, വിനയത്തിന്റെ പാത സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ ജീവിതത്തിന്റെ അമൃതമധുരം നുകരാൻ കഴിയൂ എന്ന് ഈ കഥ അടിവരയിടുന്നു.