ಎಕ್ ಪಲೋ

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ನೀವು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಂದು ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕನಸಿನಂತೆ ಭಾಸವಾದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗುವ ಬಣ್ಣದ ಗುಳ್ಳೆಗಳಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಮೌನವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿದರೆ? ಸುರೇಶ್ ಜೋಶಿಯವರ ‘Ek Palo’ ಕೃತಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಂತಹ ಒಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅತೀವ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಬಂದು, ಹಳೆಯ ಮರದ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದೆ. ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮರದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೋ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಗಡಿಯಾರದ ಟಿಕ್-ಟಿಕ್ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಬರೆಯಲಾಗದ ಪತ್ರದ ಭಾರ. ಅವನು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಬಿಂಬ ಅವನದ್ದೋ ಅಥವಾ ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೆನಪುಗಳದ್ದೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ. [sigh]

ಸುರೇಶ್ ಜೋಶಿಯವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಗದ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೌನವೇ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. “ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆರಂಭ,” ಎಂದು ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕ್ಷಣಿಕತೆಯ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ತಾತ್ವಿಕ ಮೀಮಾಂಸೆ. ಬದುಕಿನ ಸಂಕೀರ್ಣತೆ, ನಾವು ಆಡುವ ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಆಡದೇ ಉಳಿದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕೃತಿ ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.

ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ ಅದ್ಭುತ. ಅದು ನೀರು ಹರಿದಂತೆ ಸಹಜ, ಆದರೆ ಕಲ್ಲು ಸೀಳುವಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣ. [uhm] ಒಂದು ಕಡೆ ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಭಯವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ: “ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕೈಗೂಡಿದರೆ, ಬದುಕು ಒಂದು ಸುಂದರ ಕವಿತೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೇ?” ಎಂಬುದು ಅವರ ಆಂತರಿಕ ತಲ್ಲಣ.

‘Ek Palo’ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕವಲ್ಲ, ಅದು ಸಮಯದ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅನುಭವಿಸುವ ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಸ್ವೀಕೃತಿಯ ಒಂದು ದರ್ಪಣ. ಜೀವನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಯಶಸ್ಸಿನ ಪಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಪರ್ಶ. ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಮೊದಲಿನಂತಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮೌನದ ಆಳದಲ್ಲಿ ನೀವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ಆ ಉತ್ತರ, ಈ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿದೆಯೇ?