ஹீர் ரஞ்சா

வார்ஸ் ஷா எழுதிய “Heer Ranjha” காவியம், வெறும் காதல் கதையல்ல; இது பஞ்சாபின் ஆன்மாவில் எழுதப்பட்ட ஒரு கலகக் குரல். சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால், 1766-ல் வார்ஸ் ஷா இதை எழுதியபோது, அவர் சமூகத்தின் மீதான தனது கோபத்தையும், அதிகார வர்க்கத்தின் போலித்தனத்தையும் காதலின் வழியாகவே வெளிப்படுத்தினார். இது வரலாற்றில் அழியாத காதலின் ஆவணமாக இன்றும் திகழ்கிறது.

சினாப் நதிக்கரையில் காற்று ஈரப்பதத்துடன் வீசுகிறது. புல்லாங்குழல் சத்தம் காற்றில் மிதந்து வர, அந்த இசைக்கு அடிமையாகி, ஹீரின் இதயம் துடிக்கிறது. ரஞ்சாவின் கண்களில் ஒரு இடையனின் எளிமையும், தீராத காதலும் மின்னுகிறது. [short pause] வார்ஸ் ஷாவின் எழுத்து நடையில், சொற்கள் வெறும் அட்சரங்கள் அல்ல, அவை வா வா என அழைக்கும் கவிதைகள். “காதல் என்பது இரு உயிர்களின் சங்கமம், அது மண்ணுலகின் சட்டங்களுக்கு அடங்காதது” என்று அவர் பாடும்போது, அந்த வரிகள் வாசகனின் நெஞ்சை ஊடுருவுகின்றன.

ஒரு காட்சியை எண்ணிப் பாருங்கள். கைடோவின் சூழ்ச்சியால் ரஞ்சா நாட்டைவிட்டு வெளியேற்றப்படுகிறான். அவன் துறவியாக மாறுகிறான். அவன் மனதில் தோன்றும் அந்த வலி இதுதான்: “நான் ஏன் இந்த உலகத்தை நேசித்தேன்? இந்த உலகம் காதலை விடச் சட்டத்தையே பெரிதாகக் கருதுகிறதே!” ரஞ்சாவின் துயரம், காலங்கள் கடந்தும் இன்றும் அதே தீவிரத்துடன் ஒலிக்கிறது.

இந்தக் காவியத்தின் உண்மையான கருப்பொருள் இதுதான்: சமூகம் ஒருபோதும் உண்மையான காதலை அனுமதிப்பதில்லை. அதிகாரம் எப்போதும் காதலின் முன் மண்டியிட மறுக்கிறது. வார்ஸ் ஷா மனித மனதின் ஆழத்தையும், தியாகத்தின் வலிமையையும் மிகச்சிறந்த உவமைகளோடு விவரிக்கிறார். [sigh]

ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுகிறார், “காதல் ஒரு போர்க்களம், அங்கு தோற்பவனே வெற்றியாளன்.” இது எவ்வளவு ஆழமானது! ஹீரின் தியாகம் மற்றும் ரஞ்சாவின் தேடல், இறுதியில் அவர்களை மரணத்தின் வழியாக ஒன்றிணைக்கிறது. சமூகத்தின் இரும்புச் சங்கிலிகளை உடைத்து, அவர்கள் மரணத்தில் கண்டடைந்த அந்த விடுதலை என்ன? அந்தப் புனிதமான காதலின் முடிவு, ஏன் இன்றும் பலரது கண்களில் நீரை வரவழைக்கிறது? ஹீரின் காதல் கதையை முழுமையாக வாசிக்கும்போது, காதல் என்பது என்ன என்பதை உணர முடியும். இது வெறும் காகிதத்திலான கதை அல்ல, மனித இதயத்தின் நித்தியத் துடிப்பு.