பாதர் பாஞ்சாலி

நிச்சந்திப்பூர் கிராமத்தின் அடர்ந்த மூங்கில் புதர்களுக்குப் பின்னால், பசியும் கனவுகளும் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு சிறு உலகத்தில் அப்பு வாழ்கிறான். அவன் ஒரு சாதாரண சிறுவன் அல்ல; ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய சாகசமாகப் பார்க்கும் கண்களைக் கொண்டவன். அவனது அக்கா துர்கா, இயற்கையின் செல்லப்பிள்ளை. வறுமையின் பிடியில் சிக்கி, சுவர்கள் இடிந்து விழும் ஒரு பழைய வீட்டில் அவர்கள் கழிக்கின்ற ஒவ்வொரு நொடியும், வாழ்க்கையின் ஏழ்மையையும் அதே சமயம் அதன் பேரழகையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

பிபூதிபூஷண் பந்தோபாத்யாய எழுதிய Pather Panchali (Song of the Little Road) வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஒரு நிலப்பரப்பின் ஆன்மா.

ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. வீட்டின் முற்றத்தில், சாயங்காலத்து வெயில் செந்நிறமாக ஊடுருவுகிறது. சமையலறையிலிருந்து வரும் புகை, காற்றில் பரவி நிற்கும் அந்த வாசம்—வீட்டு உபயோகப் பொருட்களின் துருப்பிடித்த வாசமும், ஈர மண்ணின் மணமும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான அமைதியை உருவாக்குகிறது. துர்கா, திருட்டுத்தனமாகத் தன் அண்ணனிடம் எதையோ பகிர்ந்துகொள்ளும் அந்த மெல்லிய சிரிப்பு, வறுமையின் கொடுமையைக்கூட ஏதோ ஒரு மாயமாக மாற்றுகிறது. [medium pause]

அப்புவின் உள்மனதில் ஓடும் ஓட்டம் இதுதான்: “இந்தக் கிராமத்தைத் தாண்டி, அந்தத் தொலைதூர இரயில் தண்டவாளங்களுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது?” அவனது பயம், இந்தச் சிறிய வீட்டைத் தாண்டி உலகம் எவ்வளவு பெரியது என்பதுதான்; அவனது தேடல், அந்த உலகின் எல்லையைத் தொடுவது.

“உணவுப் பானையில் கவளம் குறைவுதான், ஆனால் கனவுகள் அளவில்லாதவை,” என்று பிபூதிபூஷண் பந்தோபாத்யாய மிக அழகாக எழுதுகிறார். இந்தச் சரித்திரம் நமக்குச் சொல்லும் உண்மை இதுதான்: வறுமை என்பது வெறும் பசி அல்ல; அது வாழ்வின் எளிய இன்பங்களைக்கூடத் தட்டிப்பறிக்கப் பார்க்கும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தி. ஆனாலும், அன்பு எப்படி அந்த இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளிச்சம் தருகிறது என்பதை இந்த நூல் பேசுகிறது.

[short pause] துர்காவின் அந்தச் சிறு இழப்பு, வாசகர்களாகிய நம் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் ஒரு ஆழமான வடுவை விட்டுச் செல்லும். வாழ்வின் துயரமும், அதைத் தாண்டிச் செல்லும் பயணமுமே இந்த நாவலின் சாராம்சம்.