பத்மா நதிர் மாஜி

பத்மா நதியின் அலைகள் வெறும் நீரோட்டம் அல்ல; அவை வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்வை எழுதிச் செல்லும் ஒரு தீராத கவிதை. மணிக்பந்தோபாத்யாயின் “Padma Nadir Majhi” நாவல், இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு மாபெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது; இது வெறும் மீன்பிடிப்பவர்களின் கதை அல்ல, அதிகாரத்தின் நிழலில் மனித ஆன்மா சிதைவதையும், மீண்டும் துளிர்ப்பதையும் காட்டும் ஒரு கண்ணாடியாகும்.

கெதுப்பூர் கிராமத்தில் அந்த அந்தி வேளை. ஆற்றின் ஈரக் காற்று முகத்தில் அடிக்க, படகின் மீன் வாடையும் ஈர மணமும் காற்றில் கலந்திருக்கிறது. குபேர் படகில் அமர்ந்திருக்கிறான். சுற்றிலும் இருள் சூழ, பத்மா நதி தன் சீற்றத்தை ஒரு பெருமூச்சாக வெளிப்படுத்துகிறது. [short pause] அவனது மனதில் வறுமையின் பாரமும், கபிலா மீதான ஈர்ப்பும் ஒரு போராட்டத்தை நிகழ்த்துகின்றன. ஹுசைன் மியான் என்னும் மர்மமான மனிதனின் அழைப்பு, ஒரு புதிய வாழ்விற்கான கதவாகத் தெரிந்தாலும், அது அடிமைத்தனத்தின் நுழைவுவாயில் என்பதை அவன் அறியவில்லை.

நாவலில் நான் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் இது. கபிலா குபேரிடம் கேட்கிறாள், “பத்மா நதி உன்னை விடுவிக்குமா?” குபேர் மௌனமாக இருக்கிறான். அவனது அந்தரங்க எண்ணங்கள் கத்துகின்றன: ‘நான் பத்மாவின் மைந்தன், ஆனால் பத்மா என்னைக் கைவிட்டுவிட்டது.’ [sigh]

மணிக்பந்தோபாத்யாயின் எழுத்தாற்றல் அபாரமானது. மனிதர்களின் ஆழ்மன ஆசைகளையும், சமூகத்தின் வடுக்களையும் அவர் மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்குகிறார். ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுகிறார், “மனிதன் தன் விதியைத் தேடி ஓடுகிறான், ஆனால் விதி அவனை ஒரு நதியின் சுழிப்பிற்குள் இழுத்துச் செல்கிறது.” இது அதிகாரத்திற்கும், தனிமனித சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான போர்.

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: வறுமை மனிதனை அழிப்பதில்லை, மாறாக, அந்த வறுமையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அதிகாரமே மனிதனைச் சிறைபிடிக்கிறது. இறுதிப் பக்கங்களில் குபேர் எடுக்கும் அந்தத் துணிச்சலான முடிவு, எதையும் இழக்கத் துணிந்த ஒருவனின் சுதந்திர வேட்கையைத் தட்டி எழுப்புகிறது. [long pause]

பத்மா நதி இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. குபேர் அந்த நதியின் கரையை விட்டு விலகிச் சென்றானா? அல்லது மௌனிக்கப்பட்டானா? இந்த விடையைத் தேடி, நீங்கள் இந்த நாவலுக்குள் மூழ்க வேண்டிய தருணம் இது. இந்த இலக்கியப் பயணத்தைத் தொடர நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா?