தமஸ்

பீஷ்ம் சாஹ்னியின் ‘Tamas’ நாவல், பிரிவினையின் கொடூரத்தைச் சித்தரிக்கும் வெறும் ஆவணம் அல்ல; இது வரலாற்றின் பக்கங்களில் மறைக்கப்பட்ட ஒரு வலிமிகுந்த உண்மை. சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த நாவல் வெளியாகி பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், மனித மனங்களில் குடிகொண்டுள்ள வெறுப்பு எப்படி ஒரு பொறிக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை இன்றும் அச்சமூட்டும் வகையில் பிரதிபலிக்கிறது.

[short pause]

நாது என்ற அப்பாவி ஏழைத் தொழிலாளி, ஒரு சதியை அறியாமல் ஒரு பன்றியைக் கொல்லப் பணிக்கப்படுகிறான். அது ஒரு மசூதியின் அருகே வீசப்பட, அந்த ஒற்றை நிகழ்வு ஒரு நகரத்தையே தீக்கு இரையாக்குகிறது. ஒரு கோவிலின் புனிதத்தைக் கெடுப்பது, பதிலுக்கு மற்றொரு மசூதியைச் சிதைப்பது என வன்முறை சங்கிலியாகத் தொடர்கிறது. அந்தச் சூழலை விவரிக்கையில், பீஷ்ம் சாஹ்னியின் எழுத்துகள் நம் கண்முன் காட்சிகளை விரிக்கின்றன. வீதிகளில் புகையும் ரத்தத்தின் வாடை, எரியும் வீடுகளின் ஓலங்கள், அதிகாரத்தின் ஆட்டத்தால் சாதாரண மனிதர்கள் எப்படி நசுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை நுணுக்கமாகச் செதுக்குகிறார்.

ஒரு காட்சியை நினைவுகூரத் தவற முடியாது. ஒரு முதியவர் தனது வீட்டை விட்டு வெளியேற மறுக்கிறார். அவரது மனவோட்டம் இதுதான்: “நான் எங்கே செல்வேன்? என் மூதாதையரின் மண் இது. மனிதர்கள் மாறலாம், மதம் மாறலாம், ஆனால் இந்த சுவர்கள் என்னை அடையாளம் காணும்.” [sigh]

அதிகார வர்க்கம் எப்படி மதத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களைத் தூண்டிவிடுகிறது என்பதை சாஹ்னி அப்பட்டமாகச் சாடுகிறார். “வன்முறை என்பது ஒரு தனிநபரின் செயல் அல்ல, அது திட்டமிடப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் தற்கொலை” என்பதே இந்த நாவலின் மறைமுகமான வாதம்.

[medium pause]