கோதான்

ஒரு பசுவை வைத்திருப்பது உங்களின் கௌரவத்தையும், இறைவனின் ஆசியையும் பெற்றுத் தரும் என்று நம்பி, வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் ஒரு மனிதனின் கனவு எப்படி நசுக்கப்படுகிறது என்று யோசித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இதுதான் முன்ஷி பிரேம்சந்தின் காவியமான “Godan”-ன் தொடக்கப்புள்ளி.

ஹோரி என்ற ஏழை விவசாயி, ஒரு பசுவை வாங்க வேண்டும் என்று ஏங்குகிறான். அந்தப் பசு வெறும் விலங்கு அல்ல; அது அவனது சமூக அந்தஸ்து. ஹோரியின் மனைவி தனியா, வறுமையின் நிதர்சனத்தை உணர்ந்தவள். அவளுக்குத் தெரியும், அந்தப் பசு ஒரு வரமல்ல, அது ஒரு சுமை என்று.

முன்ஷி பிரேம்சந்த் ஒரு காட்சியை மிக நேர்த்தியாகப் படைத்திருப்பார். ஹோரி அந்தப் பசுவை முதன்முதலில் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வரும் தருணம் அது. எங்கும் மாட்டுச் சாணத்தின் மணம், வைக்கோல் வாசம், மாலையிடப்பட்ட அந்தப் பசுவின் கண்களில் தெரியும் அப்பாவியான அமைதி, ஹோரியின் முகத்தில் மின்னும் ஒரு குழந்தையின் புன்னகை. [short pause] ஹோரி மெல்லிய குரலில் சொல்கிறான்: “இந்த பசு வந்த பிறகு, நம் வீட்டின் தரித்திரம் நீங்கிவிடும்.” அதற்குத் தனியா சலிப்புடன், ஆனால் ஒரு பயத்துடன் கேட்கிறாள்: “இந்த பசுவை உணவூட்டி வளர்க்க, நம்மிடம் இருக்கும் அந்தச் சிறு நிலத்தையும் அடமானம் வைக்கப் போகிறாயா?”

இந்த உரையாடல் வெறும் தர்க்கம் அல்ல; இது ஒரு மனிதனின் நம்பிக்கைகளுக்கும், வாழ்வாதாரத்திற்கும் இடையிலான போர். ஹோரியின் உள்மனமோ, “ஒருவேளை இந்த பசு என் கர்மவினைகளைத் தீர்த்துவிடுமோ?” என்று அஞ்சுகிறது.

[medium pause]

“Godan” என்பது வெறும் கதை அல்ல. இது நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பும், ஏழ்மையும் சேர்ந்து ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவை எப்படி உருக்குலைக்கிறது என்பதைப் பேசும் சமூக ஆவணம். பிரேம்சந்தின் எழுத்து நடை மிகக் கூர்மையானது. ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுவார்: “வறுமை என்பது ஒரு நோய் மட்டுமல்ல, அது ஒருவனைத் தன் சொந்த கனவுகளையே பலி கொடுக்க வைக்கும் கொடிய ஆயுதம்.”