குமாரவியாச பாரதம்

குருக்ஷேத்திரத்தின் களம் இரத்தத்தால் நனைந்து கிடக்கிறது. காற்றில் மரணத்தின் வாடை வீசுகிறது. அர்ஜுனன் தன் வில்லைத் தாழ்த்தி, எதிரே நிற்கும் குருக்களையும், உற்றாரையும் பார்த்துத் திகைத்து நிற்கிறான். அங்கே, அந்தப் போர்க்களத்தின் நடுவே, கிருஷ்ணனின் கண்கள் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களைச் சுமந்து கொண்டிருக்கின்றன. இது வெறும் போர் அல்ல; இது மனித வாழ்வின் தர்ம சங்கடங்களின் உச்சம். இதுதான் குமரவியாசர் படைத்த ‘Kumaravyasa Bharata’.

இந்தக் காவியம் வெறும் கதையல்ல, இது ஒரு உணர்வுப் பெருவெளியின் பயணம். குமரவியாசர் பாமினி ஷட்பதி எனும் சந்தத்தில், சொற்களை வைரங்களாகப் பதித்திருக்கிறார். அர்ஜுனன் அஞ்சும் தருணத்தில், அவன் மனதிற்குள் நிகழும் போராட்டத்தை, “கடமைக்கும் பாசத்திற்கும் இடையில் ஒரு மனிதன் நசுங்கித் தவிக்கும் தருணம் இது,” என்று குமரவியாசர் விவரிக்கிறார். [short pause]

அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு வரியிலும் ஒருவிதத் தீவிரம் இருக்கிறது. “துரியோதனனின் ஆணவமும், தர்மரின் தர்ம சிந்தனையும் மோதிக்கொள்ளும் அந்தச் சத்தத்தை இன்றும் நாம் கேட்கலாம்” என்பது அவரின் வாக்கு. [medium pause] ஒரு கட்டத்தில், கர்ணன் தன் தேரின் சக்கரம் மண்ணில் புதையப் போராடும் அந்தத் துயரமான காட்சியில், குமரவியாசரின் கவித்திறன் அதன் உச்சத்தைத் தொடுகிறது. அந்தத் தருணத்தில் கர்ணனின் உள்ளக் குமுறல், ‘வெற்றி பெற்றாலும், நேர்மையின்றி பெற்ற வெற்றி ஒரு மனிதனை எப்படிச் சிதைக்கிறது’ என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது. [sigh]

‘Kumaravyasa Bharata’ மனித மனதின் இருண்ட மற்றும் ஒளிமயமான பக்கங்களைச் சமமாகப் பேசுகிறது. அதிகாரம் ஒரு மனிதனை எத்தகைய குருட்டுத் தனத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதையும், கிருஷ்ணனின் வழிகாட்டுதலில் எப்படி ஞானம் பிறக்கிறது என்பதையும் அவர் அற்புதமாகச் சித்திரிக்கிறார். குமரவியாசரின் மொழி நடை மின்னலைப் போன்றது—திடீர் வெளிச்சம் தந்து, மொத்த உண்மையை ஒரு நொடியில் புரிய வைக்கிறது.

இந்த நூலின் ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு கேள்வி எழுப்புகிறது: அழிவின் விளிம்பில் நின்று நாம் எதைத் தேடுகிறோம்? போர் முடிந்து, அமைதி நிலவும் அந்தத் தருணத்தில், மிஞ்சியிருப்பது துயரம் மட்டும்தானா அல்லது புதிய தொடக்கமா? [long pause] இந்த விடை தெரியாத புதிர்களையும், மகாபாரதத்தின் ஆழமான ஆன்மாவையும் காண, இந்த மகத்தான காவியத்தை முழுமையாக வாசியுங்கள்.