ஏஹோ ஹமாரா ஜீவனா

பீரோ, பஞ்சாப் கிராமத்தின் ஒரு மூலையில், வறுமை மற்றும் ஆணாதிக்கத்தின் கோரப் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் ஒரு பெண். தன் வாழ்நாளை ஒரு கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட பறவையைப் போல கழிக்கும் அவளுக்கு, ஏதோ ஒன்று மனதிற்குள் நெருப்பாகத் தகித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அவள் ஒரு முடிவை எடுக்க வேண்டும்—ஒன்று அமைதியாகச் சிதைந்து போக வேண்டும், அல்லது தனக்கென ஒரு அடையாளத்தைத் தேடிப் போராட வேண்டும்.

திலிப் கவுர் திவானாவின் ‘Eho Hamara Jeevana’ நாவல், வாசகனை அந்த கிராமத்து மண்ணின் வாசனையோடு கட்டிப்போடுகிறது. [short pause] ஒரு காட்சியை நினைத்துப் பாருங்கள். ஒரு சிறிய அறையில் மண் வாசனை சூழ, மெலிதான விளக்கொளியில் பீரோ அமர்ந்திருக்கிறாள். அவளுக்கு வெளியே சமூகத்தின் கேலிப் பேச்சுக்கள் ஒரு இரைச்சலாக ஒலிக்கின்றன. அவள் தன் கையில் இருக்கும் புத்தகத்தைப் பார்க்கிறாள்; அது அவளுக்கு வெறும் காகிதம் அல்ல, அது அவள் விடுதலைக்கான கடவுச்சீட்டு.

அந்த ஆசிரியருக்கும் பீரோவிற்கும் இடையிலான உரையாடல் மறக்க முடியாதது. “பெண்களுக்கு எதற்கு கல்வி?” என்று ஊரே கேட்க, ஆசிரியர் உறுதியான குரலில் சொல்கிறார், “அறிவு என்பது ஒரு விளக்கு, இருட்டில் தடுமாறும் ஒருவருக்கு அதுவே வழி.” பீரோவின் உள்ளுக்குள் ஒரு குரல் கேட்கிறது: ‘இவர்கள் என்னைச் சங்கிலியால் பிணைத்திருக்கலாம், ஆனால் என் சிந்தனையை யாரால் சிறைபிடிக்க முடியும்?’

இந்த புத்தகம் வெறும் கதையல்ல; இது மனித உணர்வுகளின் ஒரு அழுத்தமான வாக்குமூலம். திலிப் கவுர் திவானா மிகத் துல்லியமான மொழியில், சமூகத்தின் கட்டமைப்பு ஒரு பெண்ணின் ஆன்மாவை எப்படி வதைக்கிறது என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறார். திவானாவின் எழுத்து நடையில் ஒரு அபூர்வமான தீர்க்கம் இருக்கிறது. அவர் எழுதுகிறார்: “வாழ்க்கை என்பது கடந்து செல்வது மட்டுமல்ல, அது தன் இருப்பை உரக்கச் சொல்வது.”

இந்த நாவலின் மறைமுகமான வாதம் என்னவென்றால், அறிவு என்பது வர்க்கத்திற்கும் பாலினத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு ஆயுதம். கல்வி என்பது தப்பிப்பதற்கான வழி மட்டுமல்ல, அது மனிதனாக இருப்பதன் அடிப்படை. [sigh] பீரோவின் அந்தப் போராட்டத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் விடை என்ன? அவள் தேடும் அந்த அடையாளம், அவள் வாழ்வை எப்படி மாற்றுகிறது? அந்த மாற்றத்தின் பாதையில் அவளைப் பின் தொடரத் தயாரா?