மெலூஹாவின் அழியாதவர்கள்

கைலாச மலையின் கடும் குளிரில், தன் பழங்குடியினரை வழிநடத்தும் ஒரு முரட்டுத்தனம் நிறைந்த தலைவன் சிவா. அவன் வாழ்வின் நோக்கம் பிழைப்பு மட்டுமே; ஆனால் ஒருநாள் அவன் வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறுகிறது. மெலுஹா என்ற உயர் நாகரிகப் பேரரசின் தூதுவர்கள் அவனைத் தேடி வருகிறார்கள். அமைதி தேடி அங்குச் செல்லும் அவனது உடல், மந்திரம் போல மாறுகிறது. அவனது தொண்டை நீல நிறமாக மாற, மெலுஹா மக்கள் அவனை ‘நீலகண்டன்’ – தங்களைக் காக்கப் பிறந்த ரட்சகன் என வணங்குகிறார்கள்.

The Immortals of Meluha புத்தகத்தில், அமீஷ் திரிபாதி புராணங்களை வெறும் கதையாக மட்டும் சொல்லாமல், ஒரு தத்துவ விசாரணையாக மாற்றுகிறார். சிவா ஒரு கடவுளாகப் பிறக்கவில்லை; அவன் தனது செயல்களாலும், தர்மத்தைப் பற்றிய தேடலாலும் மெல்ல மெல்ல மகாதேவனாக உருவெடுக்கிறான்.

நினைவில் நீங்காத ஒரு காட்சி: சதி என்ற இளவரசி தீண்டத்தகாதவள் என அவமானப்படுத்தப்படும்போது, அவள் அக்னி பரீட்சைக்குத் தயாராகிறாள். [short pause] சிவா அவளுக்காக நிற்கிறான். “விதி என்பது பிறப்பால் வருவதல்ல, அது நாம் எடுக்கும் முடிவுகளால் தீர்மானிக்கப்படுவது” என்று அவன் ஆழமாக நம்புகிறான். சதியின் வீரமும், சிவாவின் கம்பீரமும் அந்த இடத்தில் ஒரு கனல் தழலைப்போல நம் மனதில் பதிகிறது.

அமீஷ் திரிபாதியின் எழுத்து நடை வியக்கத்தக்கது. அவர் ஒரு இடத்தில் இப்படி எழுதுகிறார்: “தீமை என்பது வேறெங்கும் இல்லை; அது நாம் எடுக்கும் தவறான முடிவுகளின் கூட்டுத்தொகை.”

இந்த புத்தகம் ஒரு சமூகத்தின் சட்டதிட்டங்களையும், அதிகாரத்தின் பின்னுள்ள உண்மைகளையும், ‘நன்மை’ மற்றும் ‘தீமை’ ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான மெல்லிய கோட்டையும் மிக நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. மெலுஹா என்ற சொர்க்கத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் கசப்பான உண்மைகளை சிவா அறிந்துகொள்ளும் அந்தத் தருணம், வாசகர்களை அதிர வைக்கும்.

[sigh]