பூர்வா ரங்

ரகுவீர் சௌத்ரியின் “Purva Rang” நாவல், இந்திய இசை மரபின் நுணுக்கங்களை மட்டும் பேசவில்லை; இது எழுதப்பட்டபோது, ஒரு கலைஞனின் வாழ்நாள் தேடலை இவ்வளவு ஆழமாகப் பதிவு செய்ய முடியும் என்பதை வாசகர்கள் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுதந்திர இந்தியாவின் கலாச்சார மாற்றங்களுக்கு இடையே, ஒரு வயதான இசைக் கலைஞன் தனது ஆன்மாவைத் தேடும் பயணமே இந்த நாவல்.

அறையில் சந்தன மரத்தின் மெல்லிய வாசனை பரவியிருக்கிறது. மாலை நேரத்துச் செந்நிறக் கதிர்கள் ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, தூசி துகள்களைத் தங்கம் போல ஜொலிக்க வைக்கின்றன. அந்த மூத்த இசைக் கலைஞன், தனது வயதான விரல்களால் தம்புராவின் நரம்புகளை மீட்டி, ஒரு பழைய ராகத்தைத் தேடுகிறான். அங்கே நிசப்தம் கனமாக இருக்கிறது; அந்த நிசப்தத்தை இசை நிரப்பத் துடிக்கிறது.

ஒரு முக்கியமான உரையாடலை ரகுவீர் சௌத்ரி இப்படிப் பதிவு செய்துள்ளார்: “இசை என்பது என்ன?” என்று அந்தச் சீடன் கேட்கிறான். அதற்குத் தன்னுள் ஆழ்ந்தபடி குரு சொல்கிறார், “இசை என்பது நம்மை நாம் தொலைத்துவிட்டு, மீண்டும் கண்டடையும் ஒரு வழி.” [short pause] இந்த வரிகளில் அந்த நாவலின் ஆன்மா பொதிந்துள்ளது.

அவன் தன்னுள் பேசிக்கொள்கிறான்: “காலம் என் குரலைத் தின்றிருக்கலாம், ஆனால் இந்த ராகங்கள் என்னுள் இன்னமும் உயிர்ப்புடன் துடிக்கின்றன.” [sigh] தனக்குத் தேவையானது புகழ் அல்ல, தன் வாழ்நாளில் சேர்த்த நுட்பமான உணர்வுகளை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது மட்டுமே என்பதை அவன் உணர்கிறான்.

“Purva Rang” சொல்லும் ரகசிய வாதம் இதுதான்: சமூகம் நவீனமயமாகலாம், அதிகாரங்கள் மாறலாம், ஆனால் மனிதனின் தனிமையையும், மரண பயத்தையும் போக்க கலையைத் தவிர வேறு மருந்தில்லை. ரகுவீர் சௌத்ரியின் எழுத்து நடை அற்புதம்; “இசை என்பது காற்றின் மீது எழுதப்படும் கவிதை” என அவர் விவரிக்கும் விதம் வியக்கத்தக்கது.

இறுதியாக, அந்த இசைக் கலைஞன் தனது இறுதி மேடைப் பயணத்திற்குத் தயாராகிறான். அவன் வாசிக்கப்போகும் கடைசி ராகம், அவனது வாழ்வின் அனைத்துத் துயரங்களையும் மன்னிப்பையும் சுமந்து வரப்போகிறதா? [uhm] அவனது தேடலின் முடிவு, ஒரு கலைஞனின் மரணத்தை எவ்வாறு மாண்புடையதாக மாற்றுகிறது என்பதை அறிய, இந்த நாவலின் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் நீங்கள் வாசிக்க வேண்டும்.