புத்தகத் திருடன்

லைசல் மெமிங்கர், பனிக்கட்டிகள் உறைந்த ஒரு ரயில் பாதையில் தனது தம்பியின் உடலைப் புதைக்கும்போதுதான் அந்த முதல் புத்தகத்தைத் திருடுகிறாள். அது ஒரு கல்லறை தோண்டுபவருக்கான கையேடு. நாஜி ஜெர்மனியின் இருண்ட காலத்தில், ஹிம்மல் தெருவின் ஒரு சிறிய வீட்டில், வாழ்வா சாவா என்ற போராட்டத்திற்கு நடுவில் அவள் வசிக்கும்போது, வார்த்தைகளே அவளின் ஒரே ஆயுதமாக மாறுகின்றன.

இந்த கதையைச் சொல்வது மரணம். ஆம், மரணமே ஒரு சாட்சியாக நின்று, மனிதர்களின் விசித்திரமான, வன்முறை நிறைந்த, அதே சமயம் அதீத அன்பு கொண்ட உலகைப் பார்க்கிறது. மார்கஸ் சுசாக், *The Book Thief* நாவலில், ஒரு சிறுமியின் கண்கள் வழியாக நம்பிக்கையின் ஒளியைக் காட்டுகிறார்.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. ஒரு வான்வழித் தாக்குதலின் போது, நிலவறையில் மக்கள் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வெளிச்சம் மங்கி, ஈரமான சுவர்களின் வாசனையும், பயத்தின் வாசனையும் அந்த அறையை நிரப்புகிறது. அப்போது லைசல் தன் புத்தகத்தை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்குகிறாள். அவளது குரல் குண்டுகளின் சத்தத்தை விட ஓங்கி ஒலிக்கிறது. [short pause]

அங்கே ஹான்ஸ் ஹூபர்மேன் என்ற வளர்ப்புத் தந்தை, தன் அகார்டியன் இசை மூலம் அவளுக்குப் பாதுகாப்பை வழங்குகிறார். மேக்ஸ் என்ற யூத இளைஞனைத் தன் நிலவறையில் ஒளித்து வைத்து, உயிருக்கு ஆபத்தான மனிதாபிமானத்தை அவர் செய்கிறார்.

“வார்த்தைகள் தான் மனிதர்களைக் காப்பாற்றுகின்றன அல்லது அழிக்கின்றன,” என்கிறார் மார்கஸ் சுசாக். இது வெறும் கதையல்ல, மனிதாபிமானம் அழியாத ஒரு சாட்சியம். சுசாக் எழுத்தின் அழகு ஆச்சரியமானது; ஒரு கத்தியின் கூர்மையையும், ஒரு மென்மையான முத்தத்தின் வெப்பத்தையும் ஒரே வரியில் உணர வைப்பார். “சில நேரங்களில் மக்கள் ஒரு துளி மழையை விடக் அழகானவர்கள், அதே சமயம் ஒரு காட்டுத்தீயை விடக் கொடியவர்கள்,” என்று அவர் எழுதியிருப்பது எவ்வளவு உண்மை! [sigh]

ஹிம்மல் தெருவில் குண்டு வீசப்பட்ட அந்த நள்ளிரவில், லைசல் மட்டும் எப்படி உயிர் பிழைத்தாள்? அவளது கதையின் முடிவு என்ன? அழிவின் விளிம்பில் நின்று அவள் தேடிய அந்த உண்மை என்ன? [uhm] அந்த விடைக்காக நீங்கள் இந்த புத்தகத்தைப் படிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் உயிர் வாழும் அந்த சிறுமியின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, மனித குலத்தின் இருண்ட மற்றும் பிரகாசமான பக்கங்களுக்குப் பயணம் செய்யத் தயாராகுங்கள்.