சுஹல்தேவின் புராணம்

சோமநாதபுரத்தின் மணல் பரப்பில் ரத்தம் உறைந்து கிடக்கிறது. காற்று கனத்துப்போயிருக்கிறது; எங்கும் எரிந்த சாம்பலின் வாடை. சிதிலமடைந்த சிவலிங்கத்தின் முன்னால், சிதறிக் கிடக்கும் கற்களுக்கு இடையே இளம் இளவரசன் மல்லதேவ் தன் கடைசி மூச்சை விடுகிறான். தர்மத்தின் காவலனாகத் தன்னை முன்னிறுத்திய பாரதத்தின் நிலப்பரப்பு, ஒற்றுமையின்றி சிதைந்து கிடப்பதைக் கண்டு அவன் கண்கள் கண்ணீரில் மூழ்குகின்றன. இந்த வலியிலிருந்துதான், “Legend of Suheldev” பிறக்கிறது.

அமீஷ் திரிபாதி எழுதிய இந்த காவியம், வெறும் போர்க்களக் கதையல்ல. இது சிதறிப்போன ஒரு தேசம், தன் இருப்பை மீட்டெடுக்கப் போராடும் உன்னதமான பயணம். சுஹேல்தேவ் என்ற அரசன், சாதி மற்றும் இன அடையாளங்களைக் கடந்து, இருபத்தியோரு மன்னர்களை ஒரே மேடையில் இணைக்கும் அந்த உன்னதமான தருணத்தைப் படைப்பாசிரியர் விவரிக்கிறார். “நாம் அனைவரும் ஒரே தட்டில் அமர்ந்து உணவருந்த வேண்டும்; அப்போதுதான் நம்முள் இருக்கும் சுவர்கள் உடையும்,” என்று சுஹேல்தேவ் முழங்கும் போது, அங்கு ஒரு புதிய தேசம் உயிர் பெறுகிறது.

இந்த புத்தகத்தின் ஆழமான தர்க்கம் ஒன்றுதான்: இந்தியாவின் மிகப்பெரிய எதிரி வெளியில் இல்லை, நம்மிடையே நிலவும் பிளவுதான். தர்மம் என்பது வெறும் சடங்கல்ல, அது தாய்மண்ணைக் காக்க எடுக்கும் இறுதி முடிவென்பதை அமீஷ் திரிபாதி மிகத் தெளிவாகச் சித்தரிக்கிறார்.

[short pause]

முக்கியமான ஒரு உரையாடலில், சுஹேல்தேவ் தன் தளபதியிடம் கூறுகிறான், “வெற்றி என்பது வெறும் நிலத்தைப் பிடிப்பதல்ல, அது ஒரு கலாச்சாரத்தின் ஆன்மாவைத் தீய சக்திகளிடமிருந்து காப்பது.” போர் வீரர்களின் கவசங்கள் மோதும் ஒலியும், பஹ்ரைச் போர்க்களத்தின் வியூகங்களும் வாசகர்களை ஒரு நொடி கூட கண்ணிமைக்க விடாது.

அமீஷ் திரிபாதியின் எழுத்து நடை வியக்கத்தக்கது. எளிய சொற்களில் வரலாற்றின் வீரியத்தை அவர் கடத்தும் விதம் அற்புதம். “நமது ஒற்றுமையே இந்த மண்ணின் அழியாத கவசம்” என்ற வரிகள் இன்றும் நம் சிந்தனையைத் தூண்டுகின்றன. [sigh]