சாக்ஷி

ஒரு குற்றத்தைப் பார்த்தும், அதைத் தடுக்காமல் மௌனமாக இருப்பது மனிதத்தன்மையின் வீழ்ச்சியா அல்லது வாழ்வதற்கான தவிர்க்க முடியாத பயமா? இந்த உத்வேகமான கேள்வியை மையமாகக் கொண்டதுதான் யு.ஆர். அனந்தமூர்த்தியின் “Sakshi”.

ரயில்வே கேட் கீப்பர் ஒருவனின் தனிமையான வாழ்க்கை. அவன் பணிபுரியும் அந்தச் சிறிய அறையில், மண்ணெண்ணெய் விளக்கு அலைபாயும் வெளிச்சம் சுவர்களில் நிழல்களைத் துள்ள வைக்கிறது. வெளியே தண்டவாளங்களில் இரும்புகள் ஒன்றோடொன்று உரசும் சத்தம், தூரத்தில் கேட்கும் ரயிலின் ஊதல். திடீரென, அந்த அமைதியை கிழித்துக்கொண்டு ஒரு பெண்ணின் அலறல் சத்தம் கேட்கிறது. அவன் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு கொடூரமான தாக்குதல் நடக்கிறது. அங்கே அவன் எடுக்கும் அந்த ஒரு முடிவு — தலையிடாமல் இருப்பது — அவனது வாழ்க்கையை நிரந்தர இருளாக மாற்றுகிறது.

இந்தக் கதையில் எனக்கு மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் உண்டு. அந்தத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு அவன் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் அந்தப் போராட்டம் நம்மை உலுக்கும். “நான் ஏன் தடுக்கவில்லை? என் மௌனம் அந்தப் பெண்ணின் ரத்தத்தை விட அதிக பாரமானதாக ஏன் மாறுகிறது?” என்று அவன் புலம்புவது, அதிகாரத்திற்கும் மனிதாபிமானத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டைத் தோண்டிப் பார்க்கிறது.

அனந்தமூர்த்தியின் எழுத்தாற்றல் மிக நுணுக்கமானது. ஒரு மனிதனின் மனசாட்சி எப்படி மெல்ல மெல்லச் சிதைகிறது என்பதை அவர் விவரிக்கும் விதம் வியப்பிற்குரியது. ஒரு இடத்தில் அவர் எழுதுவார்: “சாட்சி என்பது பார்த்தது மட்டுமல்ல, அந்தப் பார்வையின் சுமையை வாழ்நாள் முழுவதும் சுமப்பதுதான்.” [medium pause]

இந்தக் கதையின் ஆழமான உண்மை என்னவென்றால், அநீதி நடக்கும்போது கண்டும் காணாமல் செல்வது, உண்மையில் நம்மையே நாம் அழித்துக்கொள்ளும் ஒரு செயல். சமூகத்தின் மீதான பயம், தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு – இவை எப்போது மனித அறத்தின் மேல் வெற்றி பெறுகிறதோ, அப்போது மனிதன் உயிருள்ள பிணமாகிவிடுகிறான்.

அவன் அந்த நினைவைப் புதைத்துவிட்டுத் தனது பழைய வேலையைத் தொடர முயல்கிறான். ஆனால், தண்டவாளங்கள் அவனைத் துரத்துகின்றன. அவன் இப்போது குற்றத்தின் கைதி. [long pause] அவனது மௌனம் அவனுக்கு வழங்கிய தீர்ப்பு என்ன? இந்தத் தவிப்பும், வலியும் உங்களை அந்தப் புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்குள் கட்டாயம் இழுத்துச் செல்லும். நீங்களும் ஒரு சாட்சியாக மாறத் தயாரா?