आणि मग कोणीच उरले नाही

ज्या न्यायव्यवस्थेपासून तुम्ही पळ काढला आहे, ती जर स्वतः चालत तुमच्या दारात आली, तर तुम्ही कुठे लपाल?

अॅगाथा ख्रिस्ती यांचे ‘And Then There Were None’ हे केवळ एक रहस्यमय पुस्तक नाही, तर मानवी अपराधीपणाच्या जाणीवेचा एक भयावह आरसा आहे. डेव्हनच्या किनाऱ्यापासून दूर असलेल्या एका निर्जन बेटावर दहा अनोळखी व्यक्तींना आमंत्रित केले जाते. तिथे पोहोचल्यावर त्यांना कळते की, त्यांना बोलावणारा यजमान तिथे नाहीच. रात्रीच्या जेवणानंतर, ग्रामोफोनवर एक आवाज गुंजतो—जो प्रत्येक पाहुण्यावर त्यांच्या भूतकाळातील एका अशा खुनाचा आरोप करतो, ज्यातून ते कायद्याच्या कचाट्यातून सुटले होते.

एक दृश्य मला आजही आठवते—जेव्हा पाहुणे डायनिंग टेबलवर बसलेले आहेत. खोलीत जड पडदे हलत आहेत आणि हवेत समुद्राच्या खारटपणाचा वास भरून राहिला आहे. [short pause] भिंतीवर टांगलेली ‘दहा छोट्या मुलांची’ बालगीताची फ्रेम आता मृत्यूचा इशारा देऊ लागली आहे. एकामागून एक पाहुणे मरत आहेत आणि टेबलवरील चिनी मातीच्या बाहुल्या गायब होत आहेत. हे पाहून वेरा क्लेथॉर्नचे मन भीतीने थरथर कापते; ती स्वतःला सांगते की, “मी निर्दोष आहे,” पण तिच्या मनातील अपराधीपणाची भावना तिला शांत झोपू देत नाही.

अॅगाथा ख्रिस्ती यांची लेखणी इतकी धारदार आहे की, प्रत्येक वाक्यात तुम्हाला मृत्यूचा गारवा जाणवतो. त्या लिहितात, “न्याय हा कायद्याच्या पुस्तकात नसून, तो सूडाच्या काळ्या रातीत लपलेला असतो.” हे पुस्तक केवळ एका खुन्याचा शोध नाही, तर ते सांगते की, माणूस स्वतःच्या पापांपासून पळून जाऊ शकत नाही. जेव्हा जगाचा कायदा संपतो, तेव्हा निसर्गाचा कायदा सुरू होतो.

ही कथा वाचताना तुमच्या अंगावर काटा येईल. शेवटच्या पानाच्या शेवटच्या शब्दापर्यंत तुम्ही स्वतःला त्या बेटावर शोधाल, जिथे भिंतींच्या मागे कोणीतरी चोरपावलांनी चालत आहे. [sigh] आता उरले आहे फक्त एकच पात्र, आणि त्या एकाच्या हातात आहे संपूर्ण खेळाचा शेवट. पुढे काय घडते, हे जाणून घेण्यासाठी हे पुस्तक तुम्हाला स्वतःच वाचावे लागेल.