സന്ധ്യാകാലദള്ളി മ്യാക്കു

ലോകം അതിവേഗം മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ, പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ നിശബ്ദമായി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു? മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുമ്പോഴും, കാലം പഴയ ചില മുറിവുകളിൽ തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് ഒരു വലിയ വിരോധാഭാസമല്ലേ? പി. ലങ്കേഷിന്റെ ‘Sandhyakaaladalli Myakku’ എന്ന കൃതി ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം തേടുന്നു. [short pause]

കഥകളിലൂടെ ലങ്കേഷ് ഒരുക്കുന്ന ലോകം തികച്ചും സത്യസന്ധമാണ്. ഒരു പഴയ വാച്ച്മാൻ തന്റെ ഏകാന്തത പങ്കുവെക്കാൻ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന കുറുക്കനെ കൂട്ടുപിടിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള മൗനമായ ഉടമ്പടി വെളിപ്പെടുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴയ കടലാസുകളുടെ ഗന്ധം വമിക്കുന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ഒരു കല്ല് സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്നു—രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കളുടെ ഉയർച്ച താഴ്ചകൾക്ക് മുകളിൽ നിർവികാരമായി അത് നിലകൊള്ളുന്നു.

ലങ്കേഷിന്റെ രചനയിലെ ഒരു സന്ദർഭം ഓർമ്മയിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. ഒരു യുവാവ് അധികാരത്തിന്റെ ഉരുക്കുകോട്ടയ്ക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നുനിൽക്കുന്ന രംഗം. “നീ എന്തിനാണ് ഈ ചുമരുകളെ ഭയക്കുന്നത്?” എന്ന് അയാൾ തന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുന്നു. ഉള്ളിലെ ഭയം അധികാരത്തോടുള്ളതല്ല, മറിച്ച് സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്കയാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. ആ തിരിച്ചറിവാണ് വായനക്കാരെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നത്. [medium pause]

‘Sandhyakaaladalli Myakku’ വെറും കഥകളല്ല; മറിച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിലെ ആദർശങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വലിയ വിടവിനെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത വിമർശനമാണ്. ബൗദ്ധിക ചർച്ചകളിൽ മാത്രം വിപ്ലവം കൊണ്ടുനടക്കുന്നവരും, യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് പൊരുതുന്ന സാധാരണക്കാരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം ഇവിടെ ഭംഗിയായി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ലങ്കേഷിന്റെ ഭാഷയിൽ ഒരു പ്രത്യേക മൂർച്ചയുണ്ട്—അത് നേരിട്ട് ഹൃദയത്തിൽ തറയ്ക്കുന്നു. [sigh]

ഈ പുസ്തകം നമ്മോട് പറയുന്നത് ഇതാണ്: കാലം മാറുന്നുവെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു, പക്ഷേ മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഏകാന്തതയും പോരാട്ടങ്ങളും എക്കാലവും ഒന്നുതന്നെയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ സന്ധ്യാകാലത്ത് നാം എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ സ്വന്തമാക്കിയതെന്താണ്, നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് എന്താണ്? [long pause]

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം തേടാൻ, ലങ്കേഷിന്റെ ഈ മാന്ത്രിക ലോകത്തേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങി നോക്കൂ. ഒരുപക്ഷേ, ആ പേജുകൾക്കിടയിൽ നിങ്ങളും നിങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തിയേക്കാം.