മേരി പ്രിയ കഹാനിയാൻ

എന്തെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ദശാബ്ദങ്ങളോളം കാത്തിരുന്ന ശേഷം, ആ കാര്യം ഒടുവിൽ നിങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ, അത് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ആയിരുന്നില്ലെങ്കിലോ? അങ്ങനെയൊരു ശൂന്യതയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

മോഹൻ രാകേഷിന്റെ ‘Meri Priya Kahaniyan’ എന്ന കഥാസമാഹാരം അത്തരം നിശബ്ദമായ വേദനകളുടെയും, കാലം മായ്ക്കാത്ത ഓർമ്മകളുടെയും ഒരു കലവറയാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, മനുഷ്യന്റെയുള്ളിലെ ഏകാന്തതയെയും അസ്തിത്വദുഃഖത്തെയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പേറുന്നു.

മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗം ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒരു പഴയ മുറി, ചുമരുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച പൊടിയുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധം. പുറത്ത് മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. അവിടുത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ഗനി മിയാൻ എന്ന വൃദ്ധൻ തന്റെ തകർന്ന ഭൂതകാലത്തെ താലോലിച്ചിരിക്കുന്നു. [short pause] വിഭജനത്തിന്റെ മുറിപ്പാടുകൾ പേറുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ ആത്മഗതത്തിൽ, തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വീടും ദേശവും വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, കാലം മാറിയിരിക്കുന്നു.

മോഹൻ രാകേഷ് എഴുതുന്നു: “ഓർമ്മകൾ ഒരു നിഴൽ പോലെയാണ്; അവയെ തടയാൻ നോക്കുന്തോറും അവ നമ്മളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അകന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.” [sigh]

ഈ കഥകളുടെ കാതൽ ലളിതമാണ്: നമ്മൾ ഒരുകാലത്ത് വിട്ടിട്ടുപോന്ന ഇടങ്ങളിലേക്കും മനുഷ്യരിലേക്കും ഒരിക്കലും തിരിച്ചുപോകാനാവില്ല എന്ന സത്യം. ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ളതാണെങ്കിലും, പിന്നിൽ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന കനത്ത നിഴലുകളെ അവഗണിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. കഥാപാത്രങ്ങളുടെയുള്ളിലെ ഈ സംഘർഷം, അവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ, പരാജയങ്ങൾ – ഇതെല്ലാം വായനക്കാരനെ അസ്വസ്ഥനാക്കും. [uhm] സങ്കീർണ്ണമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ഇത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ രാകേഷിനെപ്പോലെ മറ്റൊരാൾക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ.

ഭാഷയിലെ ആ സൗന്ദര്യവും, വാക്കുകൾക്കിടയിലെ മൗനങ്ങളും വായനക്കാരനെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഇന്നും പഴയതിനെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നത്? എപ്പോഴാണ് ആ ഭാരത്തിൽ നിന്ന് നമ്മൾ മോചിതരാകുക? ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിവെച്ചുകൊണ്ട്, ‘Meri Priya Kahaniyan’ നിങ്ങളെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കും. ഇതിലെ ഓരോ കഥയും ഒരു കണ്ണാടിയാണ്, അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് കാണാനാവുന്നത് നിങ്ങളുടെ തന്നെ മറുപകുതിയെയാണ്. ഈ കഥാപ്രപഞ്ചത്തിലേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങിനോക്കൂ; ചിലപ്പോൾ അവിടെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ കണ്ടെത്തിയേക്കാം.