ജന്മഭൂമി നി മതി

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന താളുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ, മണ്ണും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ഇതുവരെ വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന എല്ലാ ധാരണകളും അടിമുടി മാറും. ജവേർചന്ദ് മേഘാനിയുടെ ‘Janmabhoomi Ni Mati’ ഒരു ചരിത്രരേഖയല്ല, മറിച്ച് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണ്.

ഭാവനഗറിലെ പൊടിപടലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെയാണ് ഈ കഥയുടെ തുടക്കം. അവിടെ വായുവിൽ ഉണങ്ങിയ ചാണകത്തിന്റെ ഗന്ധവും ദൂരെയുള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള മണിനാദവുമുണ്ട്. സൂര്യൻ ചക്രവാളത്തിൽ കത്തുന്ന ഒരു ഉച്ചനേരം. അർജുൻ എന്ന യുവാവ് ഗാന്ധിജിയുടെ സ്വരാജ് സന്ദേശവുമായി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിക്കുന്ന തീക്ഷണതയുണ്ട്. [short pause]

ജവേർചന്ദ് മേഘാനി ഇവിടെ ഒരു രംഗം മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നുണ്ട്. അർജുന്റെ അറസ്റ്റിനുശേഷം ലക്ഷ്മി ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സന്ദർഭം. ലക്ഷ്മി ചോദിക്കുന്നു: “നമ്മുടെ മണ്ണ് നമുക്ക് തിരിച്ചു തരാൻ അവർക്ക് എന്ത് അവകാശമാണുള്ളത്?” അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയത്തിന്റെ നിഴലില്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഗാംഭീര്യമുണ്ട്. ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, ആ ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ ചർക്കകളുമായി മുന്നോട്ട് വരുന്നത് വായനക്കാരന് നേരിൽ കാണാം.

ഈ പുസ്തകം ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ്: സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് നിയമപുസ്തകങ്ങളിലെ അക്ഷരങ്ങളാണോ, അതോ സ്വന്തം മണ്ണിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അവകാശമാണോ? ജവേർചന്ദ് മേഘാനിയുടെ ഭാഷാശൈലി ഒരു നദിപോലെ ഒഴുകുന്നതാണ്; പ്രകൃതിയെയും വികാരങ്ങളെയും അദ്ദേഹം കോർത്തിണക്കുന്നത് അത്ഭുതകരമായ ചാരുതയോടെയാണ്. “മണ്ണിൽ വീഴുന്ന ഓരോ തുള്ളി വിയർപ്പും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വിത്തുകളാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ദേശഭക്തിയുടെ ഒരു പുതിയ തലം ഉണരുന്നു.

കഥാന്ത്യത്തിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിക്കുശേഷമുള്ള ഗ്രാമത്തിന്റെ പുനർനിർമ്മാണം ഒരു വലിയ പാഠം നൽകുന്നു. അധികാരത്തേക്കാൾ വലുത് മണ്ണിനോടുള്ള കൂറാണെന്ന് ഈ സാർ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജയിലഴികൾക്കുള്ളിൽ അർജുൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തതയും, പുറത്ത് ലക്ഷ്മി നയിക്കുന്ന പോരാട്ടങ്ങളും ഒരേസമയം ഹൃദയസ്പർശിയാണ്. [sigh]

ഈ കഥയുടെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക്, ആ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുള്ള വരികളിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ തയ്യാറാണോ? ‘Janmabhoomi Ni Mati’ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.