ഗീതാഞ്ജലി
വഴി രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ
ഗീതാഞ്ജലി
Bhakti Yoga is a profound exploration of the path of devotion, presenting love, surrender, and spiritual discipline through the teachings of Swami Vivekananda.
ഈ പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച്
‘ഗീതാഞ്ജലി’ എന്നാൽ ‘പാട്ടുകളുടെ സമർപ്പണം’ എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ തന്റെ യഥാർത്ഥ ബംഗാളി കൃതികളിൽ നിന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്ത 103 ഇംഗ്ലീഷ് ഗദ്യകവിതകളുടെ ഒരു ശേഖരമാണിത്. ഇത് ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയവും ഹൃദയസ്പർശിയായതുമായ ഒരു കൃതിയാണ്.
പ്രധാന ഉൾക്കാഴ്ചകൾ
ലോകസാഹിത്യത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന വഴിത്തിരിവാണ് “Gitanjali (Song Offerings)”. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ അദൃശ്യമായ ഒരു ശക്തിയുമായി ഇത്രമേൽ തീവ്രമായി കോർത്തിണക്കിയ മറ്റൊരു കൃതി ലോകത്ത് വേറെയില്ല. ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെ ദൈവത്തോടുള്ള പ്രേമവും പ്രപഞ്ചവുമായുള്ള ഐക്യവും എങ്ങനെ കണ്ടെത്താം എന്നതിന്റെ പാഠമാണ് ഈ പുസ്തകം. പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുള്ള ഒരു കുട്ടിക്ക് പോലും മനസ്സിലാകുന്ന ലളിതമായ സത്യം ഇതാണ്: നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈഗോ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും ദൈവീകതയും എവിടെയും നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകും.
രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ എന്ന ദാർശനികൻ ഈ കൃതിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന പ്രധാന വാദം അഹംഭാവത്തിന്റെ വർജ്ജനമാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: “എന്റെ അഹംഭാവത്തിന്റെ ദീപം കെടുത്തിക്കളയുമ്പോൾ മാത്രമെ, ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം എന്റെയുള്ളിൽ പ്രവേശിക്കുകയുള്ളൂ.” [short pause] ഈ വരികൾ വെറും വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് ഭൗതികമായ ആഡംബരങ്ങളിൽ മാത്രം അഭിരമിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്.
ടാഗോറിന്റെ ചിന്തകൾക്ക് പിന്നിലെ പ്രധാന കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയ പശ്ചാത്തലവും പ്രകൃതിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ആദരവുമാണ്. പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്, ദൈവം എന്ന് പറയുന്നത് വെറുമൊരു സങ്കൽപ്പം മാത്രമല്ലേ എന്ന്. ടാഗോർ അതിന് നൽകുന്ന മറുപടി ഇതാണ്: പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ പുൽക്കൊടിയിലും, ഓരോ പുഴയുടെ കിലുക്കത്തിലും, ഓരോ മനുഷ്യന്റെ വേദനയിലും ആ ചൈതന്യം തുടിക്കുന്നുണ്ട്. അത് തേടി നമ്മൾ എവിടെയും പോകേണ്ടതില്ല, നമ്മൾ നമ്മളായി ഇരുന്നാൽ മാത്രം മതി. [medium pause]
സമ്പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തിലൂടെ എങ്ങനെ മുക്തി നേടാം എന്ന് ഈ പുസ്തകം പഠിപ്പിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ നമ്മൾ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒരു വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. 1913-ൽ ഈ കൃതിക്ക് നോബൽ സമ്മാനം ലഭിച്ചപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ അമ്പരന്നു പോയത്, ഇത്രയും ലളിതമായ വരികൾക്ക് എങ്ങനെ ഇത്ര വലിയ ആഴം നൽകാൻ സാധിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു.
ടാഗോറിന്റെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ: “നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ എന്റെ ഈ ചെറിയ പാട്ടുകൾ ഞാൻ അർപ്പിക്കുന്നു.” [sigh] ഇത് ഒരു കവിതയല്ല, മറിച്ച് ജീവിതം തന്നെ ഒരു സംഗീതമായി മാറുന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. ഈ ആത്മീയ യാത്ര പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, നമ്മൾ എന്താണ് തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്നത്? [long pause] അഹംഭാവം ഉപേക്ഷിച്ച്, പ്രപഞ്ചവുമായി ഒന്നായി മാറുന്ന ആ നിമിഷം, ആനന്ദം എന്നത് ഒരു ലക്ഷ്യമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു ശീലമായി മാറുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടുന്ന ഏതൊരാളും നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട കൃതിയാണിത്.