എഹോ ഹമാരാ ജീവന (ഇതാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം)

ബിറോയെ കാണൂ. പഞ്ചാബിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ പൊടിനിറഞ്ഞ തെരുവുകളിൽ, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി നടക്കുന്ന, നിശബ്ദമായ ഒരു പോരാളിയാണവൾ. അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ വീടുകളുടെ നാലുചുമരുകളെക്കാൾ വലിയൊരു ആകാശമുണ്ട്. പക്ഷെ, ഒരു പെണ്ണിന്റെ ലോകം അടുക്കളയിൽ അവസാനിക്കണമെന്ന കൽപനകൾക്കിടയിൽ അവൾ ശ്വാസംമുട്ടുന്നു. അസാധ്യമായതിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നിസ്സഹായതയും, അതേസമയം ആരെയും തോൽപ്പിക്കാനാവാത്ത അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസവുമാണ് ബിറോ.

ദലീപ് കൗർ തിവാനയുടെ “Eho Hamara Jeevana” എന്ന കൃതിയിലൂടെയാണ് നമ്മൾ ഈ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നത്. ഒരു ഉച്ചസമയം. അടുക്കളയിലെ പുകയുന്ന അടുപ്പിനരികെ, കരിപിടിച്ച ഭിത്തികൾക്കിടയിൽ ബിറോയിരിക്കുന്നു. വെയിൽ ജനലിലൂടെ അരിച്ചുവന്ന് അവളുടെ കൈകളിലെ പരുക്കൻ തൊലിയിൽ പതിക്കുന്നു. വായുവിൽ ഉണങ്ങിയ വൈക്കോലിന്റെയും കരിഞ്ഞ വിറകിന്റെയും മണം. അവൾ പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്നു. [short pause] അക്ഷരങ്ങൾ അവൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വാതിലുകളാണ്.

ദലീപ് കൗർ തിവാനയുടെ ആഖ്യാനശൈലി അത്യന്തം മനോഹരമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെയും വെളിച്ചത്തെയും അവർ വരച്ചിടുന്നു. “ജീവിതം എന്നത് മണ്ണിൽ വീണ വിത്തല്ല, മറിച്ച് കല്ലുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് മുളച്ചുപൊന്തുന്ന കരുത്താണ്,” എന്ന് അവർ എഴുതുമ്പോൾ നമ്മൾ അത് തൊട്ടറിയുന്നു. ഒരു രംഗം മറക്കാനാവില്ല; ബിറോ അധ്യാപകനോട് സംസാരിക്കുന്ന നിമിഷം.

“എനിക്ക് വായിക്കണം, എനിക്ക് അറിവ് വേണം,” എന്ന് ബിറോ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അധ്യാപകൻ ചോദിക്കുന്നു, “ഇതൊക്കെ നിനക്ക് എന്തിനാണ്? നീ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെയല്ലേ ജീവിക്കാൻ പോകുന്നത്?” ബിറോയുടെ മറുപടി വളരെ ലളിതമായിരുന്നു, പക്ഷെ അതിൽ ഒരു വലിയ പ്രപഞ്ചം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു: “എന്റെ ശരീരം ഇവിടെയാകാം, പക്ഷെ എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വേലി കെട്ടാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.”

ഇതൊരു സാധാരണ കഥയല്ല. സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വം, വിദ്യാഭ്യാസം, സമൂഹം ഏൽപ്പിക്കുന്ന വിലങ്ങുകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ശക്തമായൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമാണ് “Eho Hamara Jeevana”. ബിറോയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ, നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു. [sigh] അവളുടെ നിശബ്ദമായ ഈ പോരാട്ടം ജയിക്കുമോ? അതോ സമൂഹം അവളെ തകർക്കുമോ? ആ അറിവ് തേടി ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് നമുക്ക് കടക്കാം.