യയാതി

യയാതി, അവൻ വെറുമൊരു രാജാവായിരുന്നില്ല; കാമനകളുടെ തീച്ചൂളയിൽ എരിഞ്ഞമരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. തന്റെ യൗവനം നഷ്ടപ്പെട്ട്, നരച്ച മുടിയും ചുളിവ് വീണ ചർമ്മവുമായി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഭയം ആർക്കും ഊഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. ശുകരാചാര്യരുടെ ശാപം അവനെ വേട്ടയാടുന്നു. എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ യൗവനം തിരിച്ചുപിടിക്കണം; ആർത്തി തീരാത്ത ആ ശരീരത്തിന് വീണ്ടും സുഖഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കണം. അതിനായി സ്വന്തം മകന്റെ യൗവനം കവർന്നെടുക്കാൻ പോലും അവൻ മടിക്കുന്നില്ല.

ഈ കൃതിയിലെ ആ രംഗം മറക്കാനാവില്ല. കൊട്ടാരത്തിലെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ കനത്തതായിരുന്നു. വിളക്കിലെ തിരികൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. [short pause] യയാതി തന്റെ മകൻ പുരുവിനോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു: “നിന്റെ യൗവനം എനിക്ക് തരിക, പകരം ഈ രാജ്യവും അധികാരവും ഞാൻ നിനക്ക് നൽകാം.” മറുപടിയായി പുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ ശാന്തമായിരുന്നു, എന്നാൽ തീക്ഷ്ണവും: “അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മകന്റെ ജീവിതം ബലിയർപ്പിക്കണമെന്നാണോ പ്രപഞ്ചനിയമം?” അവിടെ ഉയരുന്നത് വെറുമൊരു സംവാദമല്ല, മറിച്ച് ധർമ്മവും സ്വാർത്ഥതയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ്.

ഗിരീഷ് കർണാട് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ ഇരുണ്ട കോണുകളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുകയാണ്. ഭോഗങ്ങളെ എത്രത്തോളം അനുഭവിച്ചാലും അത് ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ‘യയാതി’യുടെ കാതൽ. “തീയിലേക്ക് നെയ്യ് ഒഴിച്ചാൽ തീ അണയുകയല്ല, മറിച്ച് ആളിക്കത്തുകയേ ഉള്ളൂ” എന്ന് കർണാട് എഴുതുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യന്റെ അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്കുള്ള കൃത്യമായ വിരൽചൂണ്ടലാണ്. [medium pause]

സ്വന്തം സുഖത്തിന് വേണ്ടി മകന്റെ ജീവിതം കവർന്ന യയാതിക്ക് ഒടുവിൽ തന്റെ തെറ്റ് ബോധ്യപ്പെടുന്നു. ആയിരം വർഷത്തെ ഭോഗാനുഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷവും അവൻ ശൂന്യത മാത്രം ബാക്കിയാക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുവാകുന്നത് എപ്പോഴാണ്? സ്വന്തം ആസക്തികൾക്ക് അടിമപ്പെടുമ്പോൾ. [sigh]

ഈ നാടകം അവസാനിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ പാഠവുമായാണ്. അധികാരവും യൗവനവും താൽക്കാലികമാണ്. ധർമ്മം മാത്രമാണ് സ്ഥിരമെന്ന സത്യം യയാതി തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, കേൾവിക്കാരനായ നമുക്കും തോന്നും—യഥാർത്ഥ സന്തോഷം എവിടെയാണ്? ആ ഉത്തരത്തിനായി ഈ കൃതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുക. ഓരോ വരിയും നിങ്ങളെ ചിന്തിപ്പിക്കും, ചിലപ്പോൾ വേദനിപ്പിക്കും. ഈ അനുഭവം നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.