ശ്രീമാൻ യോഗി

ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് വെറുമൊരു മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് യുഗപുരുഷനായി വളരാൻ കഴിയുന്നത്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് രഞ്ജിത് ദേശായിയുടെ ‘Shriman Yogi’.

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ കാറ്റിൽ കുതിരക്കുളമ്പടികളുടെ ശബ്ദവും വാളുകൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്നതിൻ്റെ ഉലച്ചിലും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ജിജാബായിയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടക്കുന്ന ബാലനായ ശിവജി. മുറിയിൽ തണുത്ത കാറ്റുണ്ട്, കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന പഴയ പടയങ്കികളുടെ മണം. ജിജാബായിയുടെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിക്കുന്നു: “സ്വരാജ്യം എന്നത് വെറുമൊരു സ്വപ്നമല്ല, അത് നിൻ്റെ കർമ്മമാണ്.” ആ നിമിഷം മുതൽ ശിവജിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീപ്പൊരി പടരുന്നു.

ഈ പുസ്തകത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു രംഗമുണ്ട്. അഫ്സൽ ഖാനുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള നിമിഷം. വിയർപ്പും പിരിമുറുക്കവും നിറഞ്ഞ ആ കൂടാരത്തിൽ ശിവജി നിൽക്കുന്നു. തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെ ആത്മവിശ്വാസം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം തകർക്കുന്നു. “എതിരാളിയുടെ കരുത്തിനെക്കാൾ വലുതാണ് എൻ്റെ ലക്ഷ്യത്തിൻ്റെ പവിത്രത” എന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആന്തരിക ചിന്ത നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും. [short pause]

രഞ്ജിത് ദേശായിയുടെ തൂലികയിൽ ശിവജി ഒരു വിഗ്രഹം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യനാണ്. അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയും, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നയതന്ത്രവും, പ്രജകളോടുള്ള കരുതലും ഓരോ വരിയിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ‘Shriman Yogi’ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പ്രധാന വാദം ഇതാണ്: അധികാരം എന്നത് ഭരിക്കാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ഓരോ പൗരൻ്റെയും അന്തസ്സ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ളതാണ്.

രഞ്ജിത് ദേശായിയുടെ ഭാഷ അതിമനോഹരമാണ്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആഖ്യാനശൈലിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ട്. [sigh] ചരിത്രത്തെ കേവലം തീയതികളായി കാണാതെ, അതിനെ ഒരു ജീവനുള്ള അനുഭവമായി മാറ്റാൻ ഈ പുസ്തകത്തിന് സാധിക്കുന്നു. “സ്വരാജ്യം എന്നാൽ എൻ്റെ മണ്ണിൽ എൻ്റെ നിയമം വാഴുന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി, എൻ്റെ ജനങ്ങൾ തലയുയർത്തി നടക്കുന്നതിനെയാണ്” എന്ന വരിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നു ആ വലിയ ജീവിതത്തിൻ്റെ കാതൽ.

ശിവജിയുടെ അവസാന നാളുകളിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ അറിയാതെ തന്നെ ആ മഹാപുരുഷൻ്റെ വേർപാടിൽ നൊമ്പരപ്പെടുന്നു. ഒരു സാമ്രാജ്യത്തിൻ്റെ ശില്പി, എന്നാൽ മനസ്സ് കൊണ്ട് എന്നും ഒരു യോഗിയായി തുടർന്ന ഒരാൾ. ആ ജീവിതത്തിൻ്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ഈ സാർ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആ പാത പിന്തുടരാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ?