നമ്മുടെ നക്ഷത്രങ്ങളിലെ തെറ്റ്

മരണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നാം പലപ്പോഴും മധുരമുള്ള വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാറുണ്ട്, എന്നാൽ “The Fault in Our Stars” മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ മിഥ്യാധാരണകളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വായനക്കാരെ നേരിട്ടു നോക്കുന്നു. ജോൺ ഗ്രീൻ ഈ കൃതിയിലൂടെ തെളിയിക്കുന്നത്, ജീവിതം എത്ര ചെറുതായാലും അതിൽ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നത് മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്നാണ്.

ശ്വാസകോശത്തിൽ ക്യാൻസറുമായി ജീവിക്കുന്ന പതിനാറുകാരി ഹേസൽ ഗ്രേസ് ലാൻകാസ്റ്ററിന്റെ ലോകം ഓക്സിജൻ ടാങ്കുകളുടെ നേർത്ത ശബ്ദത്തിലാണ് പുലരുന്നത്. അവിടെയാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അഗസ്റ്റസ് വാട്ടേഴ്സ് കടന്നുവരുന്നത്. ആംസ്റ്റർഡാമിലെ ഒരു മങ്ങിയ മുറിയിൽ, പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധവും അല്പം നനഞ്ഞ അന്തരീക്ഷവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കെ, അവർ തങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തെ സ്നേഹത്താൽ മറികടക്കുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർമ്മയിലുണ്ട്; അഗസ്റ്റസ് ഹേസലിനോട് പറയുന്നു: “ലോകം നമുക്ക് നൽകുന്ന വേദന തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല, പക്ഷേ ആ വേദന ആരിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കേണ്ടതെന്ന് നമുക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കാം.” ആ വരികളിൽ നിറയുന്ന നിഷ്കളങ്കമായ ആത്മവിശ്വാസം വായനക്കാരെ വല്ലാതെ സ്പർശിക്കും. ഹേസൽ തന്നെത്തന്നെ ഒരു ‘ഗ്രനേഡ്’ ആയി കാണുന്നു, പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് വേദന നൽകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവൾ. എന്നാൽ അഗസ്റ്റസ് അവൾക്ക് നൽകുന്നത് അനന്തമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ലോകമാണ്.

ജോൺ ഗ്രീനിന്റെ രചനാശൈലി അതിശയകരമാണ്. “ചില അനന്തതകൾ മറ്റുള്ളവയേക്കാൾ വലുതാണ്” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിന്റെ ദൈർഘ്യമല്ല, മറിച്ച് ആ ജീവിതത്തിൽ നിറയുന്ന തീവ്രതയാണ് പ്രധാനമെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. [sigh]

ഈ പുസ്തകം കേവലം ഒരു പ്രണയകഥയല്ല. ഇത് മരണത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിന്ന് മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയാണ് പ്രകാശത്തെ കണ്ടെത്തുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണമാണ്. അഗസ്റ്റസിന്റെ ആ അവസാനത്തെ കത്തിൽ, താൻ ആരായിരിക്കണം എന്നതിനേക്കാൾ, താൻ ആരെയാണ് സ്നേഹിച്ചത് എന്നതിനാണ് പ്രാധാന്യമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

ആംസ്റ്റർഡാമിലെ ആ തെരുവോരങ്ങളിൽ, അവർ പങ്കുവെച്ച ആ ‘ലിറ്റിൽ ഇൻഫിനിറ്റി’ (അനന്തത) എങ്ങനെയൊരു അവസാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നു? ഹേസലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിയുന്ന ആ അവസാനത്തെ ഉൾക്കാഴ്ച എന്താണ്? ആ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് ഈ സാർ. മരണത്തെക്കാൾ വലിയ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം തേടി, ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ഓരോ താളിലേക്കും ഒന്ന് ഇറങ്ങിനോക്കൂ.