ഗോദാൻ

ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുകയും, ഒരു പശുവിനെ സ്വന്തമാക്കുക എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യമായി മാറുകയും ചെയ്താൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

മുൻഷി പ്രേംചന്ദിന്റെ “Godan” ഒരു സാധാരണ നോവലല്ല, അതൊരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മരോദനമാണ്. ഹോരി എന്ന കർഷകന്റെ ജീവിതം ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കയ്പുനീർ കുടിച്ചാണ് തീരുന്നത്. ഒരു പശുവിനെ വാങ്ങുക എന്നത് ഹോരിക്ക് വെറുമൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല, അതൊരു അന്തസ്സിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. [short pause] എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം അവന്റെ ഓരോ ചുവടിനെയും തടയുന്നു.

ഒരു രംഗം ഓർക്കുക: ഹോരിയുടെ കുടിലിൽ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അലയടിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഗന്ധം വായുവിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ഹോരിയുടെ ഭാര്യ ധനിയയുടെ കണ്ണുകളിൽ പരിഭവം നിറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഹോരിയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ നിശബ്ദയാകുന്നു. ഹോരി മെല്ലെ മന്ത്രിക്കുന്നു: “ഈ പശു എന്റെ വീട്ടിലെത്തിയാൽ എന്റെ ഭാഗ്യം തെളിയും.”

അവർക്കിടയിലുള്ള ആ സംഭാഷണം ഹൃദയഭേദകമാണ്. ഹോരി ചോദിക്കുന്നു, “എന്തുകൊണ്ട് എനിക്കൊന്ന് സമാധാനമായി ജീവിച്ചുകൂടാ?” ധനിയയുടെ മറുപടി കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു: “നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിന് പശുവിനെ പോറ്റാനുള്ള ശേഷിയുണ്ടോ?” [sigh] ഈ നോവൽ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന വാദം ലളിതമാണ്: ആചാരങ്ങളും സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും എങ്ങനെയാണ് പാവപ്പെട്ടവന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ പോലും ചങ്ങലയ്ക്കിടുന്നത് എന്ന് “Godan” കാണിച്ചുതരുന്നു.

പ്രേംചന്ദിന്റെ തൂലിക ചലിക്കുന്നത് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ വേദനയിലൂടെയാണ്. “പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന് വിശപ്പല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമില്ല” എന്ന വരികൾ നമ്മെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥരാക്കും. സമുദായത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടുകൾ എങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യനെ പതുക്കെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു എന്ന് ഈ പുസ്തകം വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

അവസാന നാളുകളിൽ, മരണക്കിടക്കയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും ഹോരിയുടെ ഉള്ളിൽ ആ വലിയ ആഗ്രഹം ബാക്കിയാകുന്നു. ഒരു പശുവിനെ ദാനം ചെയ്യുക എന്ന ആചാരം നിറവേറ്റാൻ കഴിയാതെ അവൻ വിടവാങ്ങുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ അവശേഷിക്കുന്നു. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും ക്രൂരമായ വർത്തമാനകാലത്ത്, ഈ കഥ എന്തുകൊണ്ട് ഇന്നും പ്രസക്തമാകുന്നു? അതിനുള്ള ഉത്തരം തേടാൻ നിങ്ങൾ തന്നെ ഈ കൃതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. [long pause] ഓരോ താളും ഒരു പാഠമാണ്. ഓരോ വരിയും ഒരു കണ്ണീർത്തുള്ളിയാണ്.