ರಾವಣ: ಎನಿಮಿ ಆಫ್ ಆರ್ಯಾವರ್ತ

ರಾವಣನ ಕಥೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ಅಮೀಶ್ ತ್ರಿಪಾಠಿ ಅವರು ಆತನನ್ನು ಕೇವಲ ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ತರ್ಕವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು. ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೀಶ್ ಅವರು ರಾವಣನ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆತನ ಆಳವಾದ ಒಂಟಿತನವನ್ನು ಬಿಂಬಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಶ್ರಮಿಸಿದ್ದಾರೆ.

“Raavan: Enemy of Aryavarta” ಕಾದಂಬರಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಆರ್ಯಾವರ್ತದ ಕರಾಳ ಗಲ್ಲಿಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ರಾವಣನೊಬ್ಬ ಅನಾಥನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸಮಾಜದಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ. ತಂದೆ ವಿಶ್ರವನಿಂದಲೇ ಅಪಮಾನಿತನಾದ ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ, ತನ್ನ ತಮ್ಮ ಕುಂಭಕರ್ಣನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಬದುಕಿನ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಕೈಗಳಿಂದ ತನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಆ ದೃಶ್ಯ, ರಾವಣನ ಹೃದಯದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ. ವೇದವತಿ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಕನ್ಯೆಯ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ರಾವಣನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕೋಪದ ಕೆಂಡ ಹರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾದ ಮೌನವಿದೆ. ಅಮೀಶ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ದೀಪಗಳು ಆರಿಹೋದವು, ಆ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಕಟು ವಾಸ್ತವವೊಂದು ಜನ್ಮ ತಾಳಿತು.” ಆತನ ಮನದೊಳಗಿನ ಧ್ವನಿ ಹೀಗಿದೆ: ‘ಯಾವ ಧರ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲವೋ, ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಯಾಕೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕು?’

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿಜವಾದ ತಾತ್ಪರ್ಯವೆಂದರೆ, ನಾವು ಯಾರನ್ನು ವಿಲನ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆಯೋ, ಆ ಪಾತ್ರದ ಹಿಂದೆ ಸಮಾಜ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಪಟ್ಟಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಮೀಶ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆ ಇದೆ; ಅವರು ಓದುಗನನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರಾವಣನ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

[sigh]

ಸೀತಾಪಹರಣದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ರಾವಣ ಪಟ್ಟ ಆ ಮಾನಸಿಕ ಸಂಘರ್ಷ, ಆತ ಬಳಸುವ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಯಾವರ್ತದ ಮೇಲಿನ ಆತನ ದ್ವೇಷ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ವಿಪತ್ತಿನ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ರಾವಣ ದೈತ್ಯನೋ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಲಿಪಶುವೋ? ವಿಧಿಯ ಆಟದ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸೋಲುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯಲು “Raavan: Enemy of Aryavarta” ಓದಲೇಬೇಕಾದ ಕಾದಂಬರಿ. ಈ ಕಥೆಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುಳಿಗೆ ದೂಡುತ್ತದೆ, ಉತ್ತರದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮುಳುಗುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ.