ಮಾನವಿ ನಿ ಭಾವೈ

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ‘ಛಪ್ಪನಿಯೋ’ ಬರಗಾಲದ ಆ ಭೀಕರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗದೆ, ಆ ನೋವನ್ನೇ ಅಕ್ಷರರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿದರು. ಮಾನವಕುಲವು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟದ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲು ಅವರು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.

“Maanavi Ni Bhavai” ಕಾದಂಬರಿಯು ಗುಜರಾತ್‌ನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮಹಾ ಬರಗಾಲದ ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಮಳೆರಾಯ ಕೈಕೊಟ್ಟಾಗ ಭೂಮಿ ಬಿರುಕುಬಿಡುತ್ತದೆ, ಆ ಬಿರುಕುಗಳು ಜನರ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಮೂಡುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ: ಧಗೆಯಿಂದ ಕೆಂಡದಂತಿರುವ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ. ಸುತ್ತಲಿನ ಮರಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿ ನಿಂತು ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ರಾಜು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನ ತೀವ್ರತೆಗಿಂತಲೂ, ಬದುಕುಳಿಯುವ ಹಠ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ದನಗಳ ದೀನ ದನಿಯ ಆರ್ತನಾದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ತುಂಬಿದೆ. [short pause]

ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯೊಂದು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಹಸಿರಾಗಿದೆ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದ ಮಗನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಅಮ್ಮ, ಅನ್ನ ಸಿಗುವುದೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ರಾಜು ಗದ್ಗದಿತಳಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ಭೂಮಿ ಬಾಯ್ತೆರೆದಿದೆ ಕಣೋ, ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಮಗೆ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತದೆ.” [sigh]

ಆ ಪಾತ್ರಗಳ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹಂಬಲ – ನಾಳೆಯ ಸೂರ್ಯೋದಯವನ್ನು ನೋಡುವುದು. ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಮಾಗಿದ ಶೈಲಿ ಎಂಥವರನ್ನೂ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಬರಗಾಲವು ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ನೈತಿಕತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ.” ಹೌದು, ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯವಿದು. ದುರಂತಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ಮಣ್ಣುಮುಕ್ಕುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವನ ಅಚಲ ಧೈರ್ಯದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷವಿದು. ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬರಗಾಲದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಭವಣೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಬದುಕಿನ ಚಿಗುರು ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆ ನೋವಿನ ಕಲೆಗಳು ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಈ ಮೇರುಕೃತಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಕೇವಲ ಓದುಗರಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ನೋವಿನ ಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತೀರಿ. ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜುವಿನ ದೃಢನಿಶ್ಚಯ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಮೌಲ್ಯ. ನೀವು ಈ ಸಾಹಸಮಯ ಪಯಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿಯೇ ತೀರಬೇಕು.