ಪುಸ್ತಕ ಕಳ್ಳ

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾವು ಕೇವಲ ಕೊನೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಶಬ್ದ. ಆದರೆ ಮಾರ್ಕಸ್ ಜುಸಾಕ್ ಬರೆದ “The Book Thief” ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವೀಕ್ಷಕನಾಗಿ, ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ನಿರೂಪಕನಾಗಿ ನಮ್ಮೆದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಲೇಖಕರು ಸಾವಿಗೇ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವ ಹೊಣೆ ನೀಡಿದ್ದು ಈ ಕೃತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶೇಷ ಸಂಗತಿ.

ನಾಜಿ ಜರ್ಮನಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಲೀಸೆಲ್ ಮೆಮಿಂಗರ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯ ಕಥೆ ಇದು. ತಮ್ಮನ ಮರಣದ ನಂತರ, ಅವನ ಸಮಾಧಿಯ ಬಳಿ ಲೀಸೆಲ್ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕದ್ದಾಗ, ಅವಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಗಳ ಪಯಣ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಹ್ಯಾನ್ಸ್ ಹಬರ್‌ಮನ್ ಎಂಬ ದಯಾಮಯಿ ತಂದೆ, ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಲೀಸೆಲ್‌ಗೆ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸುವ ದೃಶ್ಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಹೇಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತೇ? ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆ, ಒಳಗೆ ಮಿನುಗುವ ಸಣ್ಣ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಲೀಸೆಲ್ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಕ್ಷರಗಳು—ಅವು ಕೇವಲ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಉಳಿವಿನ ಮಂತ್ರಗಳು.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹ್ಯಾನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಲೀಸೆಲ್ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ:
“ನೀನು ಯಾಕೆ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?” ಹ್ಯಾನ್ಸ್ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಲೀಸೆಲ್ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾಳೆ, “ಏಕೆಂದರೆ, ನನಗೆ ಇವುಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಈ ಅಕ್ಷರಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತವೆ.”

ಹೌದು, “The Book Thief” ಕೇವಲ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕುಳಿಯುವ ಹಠ ಮತ್ತು ಪದಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರುವ ಮಹಾಕಾವ್ಯ. ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಯಹೂದಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಯ तळಮನೆಯಲ್ಲಿ (ಬೇಸ್‌ಮೆಂಟ್) ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಅಪಾಯದ ನಡುವೆಯೂ ಲೀಸೆಲ್ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಇಲ್ಲಿ ಲೇಖಕರ ಲೇಖನಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪದಗಳು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬದಲಿಸಬಲ್ಲವು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವು ಕೇವಲ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಲು ಬಳಸುವ ಸಾಧನವಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಆಸರೆ.”

[sigh]

ಈ ಕೃತಿಯು ಕೊನೆಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ: ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಒಂದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ನೆಲೆಸಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಿಮ್ಮಲ್ ಬೀದಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿಯಾದಾಗ ಲೀಸೆಲ್ ಒಬ್ಬಳೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾಳೆ, ಆದರೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅವಳದೇ ಕಥೆಯಿದೆ. ಸಾವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಮಾತು ಕರುಣಾಜನಕ ಮತ್ತು ಸತ್ಯ. ನೀವು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಆಳವನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು. ಇದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಹೊಸ ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.