ನಿರ್ಮಲಾ

ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಂದರ್ಯವೇ ಅವಳ ಪಾಲಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶಾಪವಾದರೆ, ಆಕೆಯ ವಿವಾಹವೇ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ನಾಂದಿಯಾದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಈ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಮುನ್ಷಿ ಪ್ರೇಮಚಂದ್ ಅವರ ‘Nirmala’ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಎಂದರೆ ಎರಡು ಜೀವಗಳ ಮಿಲನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸೆರೆವಾಸ.

[medium pause]

ಕಥೆಯ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿದೆ. ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಣೆ, ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿರುವ ಮೌನ. ತನ್ನವರಿಗಿಂತಲೂ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯನಾದ ತೋಡರಮಲ್ಲನ ಜೊತೆಗಿನ ಅಸಹಜ ಬಾಂಧವ್ಯದಲ್ಲಿ ನರಳುತಿರುವ ನಿರ್ಮಲೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಶೂನ್ಯತೆ ಇದೆ.

ಮುನ್ಷಿ ಪ್ರೇಮಚಂದ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಪಾತ್ರಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳವನ್ನು ಅವರು ತೆರೆದಿಡುವ ರೀತಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ತೋಡರಮಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ನೋಡಿ; ಅನುಮಾನದ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ತೋಡರಮಲ್ಲ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ನನ್ನ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗಿರುವ ಕಾಳಜಿ ಕೇವಲ ಗೌರವವೇ ಅಥವಾ ಬೇರೇನಾದರೂ?” ನಿರ್ಮಲೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು [sigh] ಆಕೆಯ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ವಿಘಟನೆಯಲ್ಲ; ಇದು ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಪದ್ಧತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ ಕ್ರೂರ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಹರಿಯುವ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ. ಪ್ರೇಮಚಂದ್ ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ತಪ್ಪುಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವಿಷವನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. “ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬರೀ ನೀರಲ್ಲ, ಅದು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹಾಕಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ” ಎಂದು ಅವರು ಬರೆಯುವಾಗ ಓದುಗನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನ ಸಂಚಲನವಾಗುತ್ತದೆ.

[short pause]