ನದಿ ಕೆ ದ್ವೀಪ್

ಅಜ್ಞೇಯ ಅವರು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ, ಪಾತ್ರಗಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡಲು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಿದರು; ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ದ್ವೀಪ, ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದು ನದಿಯ ಹರಿವು ಬೆಸೆದಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರು. ‘Nadi Ke Dweep’ ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಆಧುನಿಕ ಮಾನವನ ಒಂಟಿತನದ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಟಿಲತೆಯ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ದರ್ಪಣ.

ಭುವನ್, ರೇಖಾ, ಗೌರಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ ಮಾಧವ್ – ಈ ನಾಲ್ಕು ಪಾತ್ರಗಳ ಬದುಕು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಲೆಗಳಂತೆ ಪರಸ್ಪರ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತವೆ. ಭುವನ್ ತನ್ನ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ರೇಖಾಳ ನೇರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಆ ಆವರಣವನ್ನು ಸೀಳುತ್ತವೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆಯ ನಡುವೆ, ಭುವನ್ ಮತ್ತು ರೇಖಾ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣ ಪ್ರೇಮದ ಭಾರವಿದೆ. ರೇಖಾ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ದ್ವೀಪಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕೇ?” ಭುವನ್ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ದ್ವೀಪಗಳಾಗಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಆದರೆ ನದಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದೇ ಹರಿವಿನ ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.”

ಅಜ್ಞೇಯ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ವಿಶೇಷ. ಅವರು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಓದುಗರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಗಡಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನದಿಯ ದಡದಂತೆ, ಪ್ರವಾಹ ಬಂದಾಗ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.” ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ತಿರುಳು ಇರುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಏಕಾಂತದ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆಯೇ ಎಂಬ ಭಯ ಅಥವಾ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅಜ್ಞೇಯ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.

[sigh]

ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಳೆಗಳು, ಅಜ್ಞೇಯ ಅವರ ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರದ ಆಂತರಿಕ ತುಮುಲವೂ ಓದುಗನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ನೋವಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೇ ಅಥವಾ ನದಿಯ ನೀರಿನಂತೆ ಸದಾ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆಯೇ? ಜೀವನದ ಈ ಆಳವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ‘Nadi Ke Dweep’ ಅನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು. ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟದ ನಂತರವೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಆ ನದಿಯ ಹರಿವು ಹಾಗೆಯೇ ಕೇಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆ ದ್ವೀಪಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉಳಿದೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.