ಸೂರಜ್ ಕಾ ಸಾತವಾಂ ಘೋಡಾ

ಧರ್ಮವೀರ್ ಭಾರತಿಯವರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಬದುಕಿನ ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಿದ್ದ ಬಿರುಕುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದರು. ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾಲ್ಪನಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ತೆಳುವಾದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತುಡಿತವೇ ಅವರನ್ನು ‘Suraj Ka Saatvan Ghoda’ ಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಮರೆಮಾಚುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಕನ್ನಡಿ.

ಮಾಣಿಕ್ ಮುಲ್ಲಾ ಎಂಬ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ, ಲೇಖಕರು ಜಮುನಾ, ಲಿಲಿ ಮತ್ತು ಸತ್ತಿ ಎಂಬ ಮೂವರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಬದುಕಿನ ಕರಾಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖಗಳನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. [short pause] ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿದ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು, ಧೂಳು ತುಂಬಿದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮಾಣಿಕ್ ಮುಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣ ಪ್ರೇಮದ ನೋವು ದಟ್ಟವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ನೆನಪಿರುವ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆಯೊಂದು ಹೀಗಿದೆ: ಒಮ್ಮೆ ಲಿಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನನ್ನ ಜೀವನ ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಆಟವೇ ಮಾಣಿಕ್?” ಅದಕ್ಕೆ ಮಾಣಿಕ್ ಮುಲ್ಲಾ [uhm] ಮೌನವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ಲಿಲಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಗಳೇ. ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ಸೂರ್ಯನ ಏಳನೇ ಕುದುರೆಯ ಹಾಗೆ, ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಬೇಕು.”

ಈ ಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವಿರುವುದು ಅದರ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ. ಭಾರತಿಯವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸತ್ಯದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವೋ ಅಥವಾ ಅನುಕೂಲಕರ ಸುಳ್ಳೋ ಎನ್ನುವುದು ಅವನ ಆಯ್ಕೆ.” [medium pause] ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜದ ಮೌನ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶೋಷಣೆಯ ಕಟುವಾದ ವಿಮರ್ಶೆ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ನಂಬುವ ಸತ್ಯಗಳು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಇತರರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು, ಓದುಗರನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ. [sigh] ಈ ಕೃತಿಯು ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವ ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಸತ್ಯ, ಯಾವುದು ಕಲ್ಪನೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ನೀವು ಮೌನವಾಗುತ್ತೀರಿ. ಕಥೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಆ ಏಳನೇ ಕುದುರೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ? ಆ ಅನ್ವೇಷಣೆಯೇ ‘Suraj Ka Saatvan Ghoda’.