ಯಯಾತಿ

ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಮದುವೆಯಾಗುವ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಇನ್ನೂ ಯೌವನದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಆಸೆಗಳಿಗಿಲ್ಲದ ಕೊನೆ, ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಅಲೆದಾಟ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು ಎಂದು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ?

ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡರ “Yayati” ನಾಟಕವು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸುತ್ತಲೇ ಹೆಣೆದ ಒಂದು ಅಸಾಧಾರಣ ಕಥೆ. ಮಹಾಭಾರತದ ಪ್ರಸಂಗವೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಮಾನವನ ಬದುಕಿನ ಅತೃಪ್ತ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೆ, ಓದುವಾಗ ಮೈ ನವಿರೇಳುತ್ತದೆ.

ಶುಕ್ರಚಾರ್ಯರ ಶಾಪಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಅಕಾಲಿಕ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ಯಯಾತಿ, ತನ್ನ ಮಗನ ಯೌವನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ. ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಲವಾದ ಗಾಳಿ, ಧೂಪದ ವಾಸನೆ, ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಮಗನ ನಡುವಿನ ಆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ತಂದೆ ಯಯಾತಿ ಮಗ ಪುರುವಿನ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನಿನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನ ಈ ಮುದಿ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೀಯಾ?” ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪುರುವಿನ ಮೌನ, ಅವನಲ್ಲಿನ ಧರ್ಮಸಂಕಟ ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದ ನಡುವಿನ ತುಮುಲವನ್ನು ಕಾರ್ನಾಡ್ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ.

ಈ ಕಥೆಯ ಆಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಸಲಿ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಆಸೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಇನ್ನೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಯ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಯಯಾತಿ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಸಿಗದ ನೆಮ್ಮದಿ, ಕೊನೆಗೆ ತ್ಯಾಗದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ನಾಟಕದ ಹೂರಣ.

ಕಾರ್ನಾಡರ ಭಾಷೆ ಎಷ್ಟು ಚುರುಕಾದದ್ದು ಎಂದರೆ, ಅವರ ಪ್ರತಿ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಒಂದು ತತ್ವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಬಯಕೆಯ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ತುಪ್ಪ ಸುರಿದು ನಂದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.”

[medium pause]