ಮೆಲೂಹಾದ ಅಮರರು

ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ನಾಯಕನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತನ್ನ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಇಡೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ರಕ್ಷಿಸುವ ದೇವಮಾನವನಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಂದವನೇ, ತಾನು ನಂಬಿದ ಧರ್ಮವೇ ಅಧರ್ಮದ ನೆಲೆವೀಡು ಎಂದು ಅರಿತರೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು?

ಅಮಿಶ್ ತ್ರಿಪಾಠಿಯವರ “The Immortals of Meluha” ಕೃತಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಪುರಾತನ ಭಾರತದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಕೈಲಾಸದ ಪರ್ವತಶ್ರೇಣಿಯಿಂದ ಮೇಲುಹಾದ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ನಗರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಶಿವನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನ ಹಳೆಯ ಗಾಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಬಣ್ಣ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲುಹಾದ ಜನ ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ರಕ್ಷಕ, ಅಂದರೆ ‘ನೀಲಕಂಠ’ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ: ದೇವಗಿರಿಯ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಪರಿಮಳ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದೆ. ಬೃಹತ್ ಕಂಬಗಳ ನಡುವೆ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ರಂಗೋಲಿಯಂತೆ ಹಾಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಸತಿ, ಮೇಲುಹಾದ ರಾಜಕುಮಾರಿ, ತನ್ನ ವಿಧಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ, ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಉಸಿರೂ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗಿದೆ. ಶಿವ ಅವಳತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕ್ಷಣದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಅಮಿಶ್ ಹೀಗೆ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ನಡುವಿನ ತೆಳುವಾದ ಗೆರೆಯನ್ನು ದಾಟುವ ಧೈರ್ಯ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು.”

ಅಲ್ಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತಿದೆ. ಶಿವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಯಾವುದು ಸರಿ? ಯಾವುದು ತಪ್ಪು?” ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಬರುವ ಉತ್ತರ, “ಧರ್ಮದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಕೇವಲ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲ, ಅವು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು.” [short pause]

ಆದರೆ ಶಿವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಸೋಮರಸ ಎಂಬ ಅಮೃತದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ರಹಸ್ಯ, ಸಮಾಜದ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅವನ ಹೋರಾಟವು ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಈ ಕೃತಿಯು ಬರಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಶಕ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಯ್ಕೆಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದ ಕಥನ.

[sigh]