ધ ફોલ્ટ ઇન અવર સ્ટાર્સ

શું તમે જાણો છો કે જોન ગ્રીને ‘The Fault in Our Stars’ લખતા પહેલા, વાર્તાના અંત માટે લગભગ દસ વર્ષ સુધી સંઘર્ષ કર્યો હતો? તેમને લાગતું હતું કે મૃત્યુ અને જીવનની આટલી નાજુક ક્ષણોને શબ્દોમાં બાંધવી એ સૌથી મુશ્કેલ કાર્ય છે.

હેઝલ ગ્રેસ લેન્કેસ્ટર એક એવી છોકરી છે જે સતત પોતાની સાથે ઓક્સિજન સિલિન્ડર લઈને ફરે છે. તેનું જીવન હોસ્પિટલના સફેદ રૂમ અને કેન્સર સપોર્ટ ગ્રુપની દિવાલો વચ્ચે સીમિત છે. ત્યાં જ તેની મુલાકાત ઓગસ્ટસ વોટર્સ સાથે થાય છે—એક એવો છોકરો જેણે કેન્સરને હરાવ્યું છે, પણ જેની આંખોમાં હંમેશા એક અનોખી ચમક અને ભવિષ્ય માટેના મોટા સપના છે.

એક દ્રશ્ય જે આજે પણ મનમાં જીવંત છે: એમ્સ્ટરડેમની એક સાંકડી ગલી. સવારનો કુમળો તડકો કેનાલના પાણી પર અથડાય છે. હવામાં તાજા ફૂલો અને જૂના પુસ્તકોની ભીની સુગંધ છે. હેઝલ અને ઓગસ્ટસ એક રેસ્ટોરન્ટમાં બેઠા છે. [short pause]

ત્યાં એક સંવાદ યાદ આવે છે: ઓગસ્ટસ કહે છે, “હું તને પ્રેમ કરું છું,” ત્યારે હેઝલ ડરતા ડરતા જવાબ આપે છે, “હું એક ગ્રેનેડ છું, ઓગસ્ટસ. એક દિવસ હું ફાટીશ અને મારી આસપાસના બધાને ઈજા પહોંચાડીશ.” ત્યારે ઓગસ્ટસ મક્કમતાથી કહે છે, “હું એવો ગ્રેનેડ પસંદ કરીશ જેણે મને પ્રેમ કર્યો હોય.”

જોન ગ્રીનનું આ પુસ્તક માત્ર બીમારીની વાત નથી કરતું; તે કહે છે કે પ્રેમ એ દુઃખની સામેનો સૌથી મોટો વિદ્રોહ છે. જ્યારે તેઓ મૃત્યુની નજીક પહોંચે છે, ત્યારે તેમને સમજાય છે કે જીવનની કિંમત તેના લાંબા હોવામાં નથી, પરંતુ તે કેટલું ગાઢ અને અર્થપૂર્ણ હતું તેમાં છે. તે લખે છે, “કેટલીક અનંત સંખ્યાઓ બીજી અનંત સંખ્યાઓ કરતા મોટી હોય છે.”

આ સાહિત્યિક કૃતિ એ યાદ અપાવે છે કે આપણે ગમે તેટલા મર્યાદિત હોઈએ, આપણી પસંદગીઓ આપણને અમર બનાવે છે. [sigh] શું તમે તૈયાર છો તે ‘નાની અનંતતા’ને અનુભવવા માટે જે હેઝલ અને ઓગસ્ટસની સફરનો સાર છે?